Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

No distance left to run




Μπες ξανά στο παιχνίδι. Με τσακισμένα κόκαλα, με ψυχή στα πόδια. Ξεκίνα απ' την αρχή αυτό το πάρε-δώσε των φιλιών, τυλίξου με χέρια που σου δίνονται, πες πάμε ξανά ακόμα κι αν σφίγγεις τα δόντια.

Η ευτυχία θα ήταν πολύπλοκη αν δεν γνώριζες την δυστυχία. Μα το πιο ύπουλο παιχνίδι το παίζει η βολή, η ασφάλεια.

-Καλά είμαι εδώ, λες και περνά από μπροστά σου η κατάρα του ηλιοβασιλέματος και η αλμύρα ενός κορμιού που δεν ξάπλωσε δίπλα σου. Σέρνεσαι σε διπλό κρεβάτι και βουλιάζει η μια πλευρά του στρώματος. Δυο - τρια μαξιλάρια για μονά όνειρα.

Και τις Κυριακές;
Έφτιαξες καφέ για έναν κι άχνισε ένα χαμόγελο πάνω απ' το φλιτζάνι. Να βάλεις μουσική να με σκεφτείς, να σε σκεφτώ...
'' Cause I know the dreams that you keep is wearing me''

Κι ύστερα να γελάσεις με φίλους, να πιεις, να νιώσεις την ελευθερία και να πεις κουράστηκα.

Όλα ζωή και θάνατος είναι. Όλα αρχή και τέλος είναι.
Το πάγωμα στα χέρια, στα πόδια, στα μάτια είναι αυτό που ζεις μεταξύ ζωής και θανάτου. Είναι ο φόβος του να ζήσεις και η ευχαρίστηση πως μια μέρα θα πεθάνεις.

Αν μιλούσα στον Μπουκόβσκι τον φαντάζομαι μέσα σε καπνούς από τσιγάρο και μπουκάλια να φωνάζει:
''Θα πεθάνεις διάολε! Φρόντισε μόνο να είναι από καύλα, έρωτα ή μεθύσι!''


Ρίξε τα ζάρια στο τραπέζι. Μην σκεφτείς τι θα φέρεις. Κοίτα τους αριθμούς. Αυτά ήρθαν. Δεν κερδίζεις, δεν χάνεις. Μπορείς όμως να συνεχίσεις να κινείσαι μπροστά.




Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

The playlist of 8




Υπάρχει η αίσθηση μιας εποχής, υπάρχει η playlist μιας εποχής. . . 
  1. Radiohead - Go slowly (https://www.youtube.com/watch?v=LU7nE1e8WbE)
  2. Velvet underground - Femme Fatale (https://www.youtube.com/watch?v=sFmfqx-IxTQ)
  3. Air - My playground love (https://www.youtube.com/watch?v=2UfHXiQkgd8)
  4. Jeff Buckley - We all fall in love sometimes (https://www.youtube.com/watch?v=Bj5FcD7NkbY)
  5. Tom Waits - Dead and lonely (https://www.youtube.com/watch?v=XxCZC5dF8D8)
  6. The Jesus and the Mary Chain - April Skies (https://www.youtube.com/watch?v=OPPP3BXurHk)
  7. Desire - Under your spell (https://www.youtube.com/watch?v=TyXuGOfqyZw)
  8. The Smiths- A push and a rush and the land is ours (https://www.youtube.com/watch?v=Slmtn5H4aWI)

Υ.Γ Ακούγεται μοναχικά με μόνο ήχο τα παγάκια στο ποτό μας.
Υ.Γ1 Ολόκληρες ιστορίες μεταξύ των κενών των τραγουδιών.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης




Φαντάζομαι πως αυτές οι μέρες, οι παγκόσμιες, στοχεύουν στην επαγρύπνηση, στην ενημέρωση, στην υπενθύμιση.
Παρόλα αυτά, η ποίηση νομίζω, δεν χρειάζεται συγκεκριμένη μέρα εορτασμού ή αναφοράς.
Η ποίηση, για μένα, είναι στάση ζωής. Πως παρατηρείς τα πράγματα, τι ταράζει τις αισθήσεις σου, πως θες να γίνουν λέξεις κάποιες εικόνες που σε πνίγουν με την ομορφιά τους. 

Σε μένα η ποίηση ήρθε ή μου την πρόσφεραν, δεν ξέρω.

Μαθήτρια λυκείου με μια τάση πάντα προς τα φιλολογικά μαθήματα, είναι η αλήθεια. Η καθηγήτρια μας τότε, η κ. Χρυσούλα Σπυρέλη, μπαίνει στην τάξη κρατώντας στα χέρια της ένα κασετόφωνο. Μας λέει, πάρτε το αγαπημένο σας στυλό, ένα καθαρό άσπρο χαρτί και γράψτε κάτι. Μια μουσική να παίζει από πίσω και η πιο απελευθερωτική στιγμή σε όλη τη διάρκεια των μαθητικών μου χρόνων. 

Έγραψα κάτι, ούτε που θυμάμαι τι... Αλλά ένιωσα πως αν υπάρχει λυτρωμός, αν υπάρχει φως και ομορφιά, λύπη και έκσταση το παιχνίδι των λέξεων ήταν εκεί. Η δύναμη της λέξης, της τελείας ή της άνω τελείας σαν μια μικρή ανάσα στη σκέψη. Η λέξη, η ίδια η λέξη και η δύναμή της. Η απουσία εικόνας αλλά η αίσθηση πως κάποιος ένιωσε ότι κι εσύ για μια στιγμή, η ταύτιση με ένα στίχο.

Ποίηση.

Η απόδοση ή η δημιουργία μιας φανταστικής εικόνας. Το συναίσθημα που αποδίδεται με λέξεις. Λέξεις απλές που αν τις διαλέξεις σωστά και με κόπο, αν τις βάλεις στη σωστή σειρά και τους δώσεις ένα ρυθμό, ποιείς. . δημιουργείς και κάποιος κοιμάται με το στίχο σου για ένα λεπτό ή για μια ζωή.

Δεν έχω αγαπημένο ποίημα, γιατί θα ήταν σαν να λέω πως έχω αγαπημένη εικόνα, συναίσθημα, σκέψη... Υπήρξαν πολλοί στίχοι ή ολόκληρα ποιήματα που με απελευθέρωσαν με την σκέψη πως κάποιος το έγραψε τόσο καλά που είναι σαν να το ζήσαμε μαζί, σαν να το νιώσαμε μαζί.

Αν η ποίηση σε βρει, έχεις κεραίες ανοιχτές, βλέπεις περισσότερα χρώματα, μυρίζεις πιο έντονα, κλαις πιο εύκολα, ταξιδεύεις με κύματα απ' τη στεριά, φωτίζεις τα μάτια σου με αστέρια. Λυρισμός και σκληρή απόδοση των πιο βίαιων συναισθημάτων. Η ποίηση δεν γράφεται εύκολα μα ούτε εύκολα σε καταδέχεται. Χρειάζεται να αφεθείς για να την νιώσεις και όχι για να την καταλάβεις. Παίρνεις τις λέξεις κάποιου και τις κάνεις δικές σου. 

Δεν ήταν ποτέ στόχος η απόλυτη κατανόηση του ποιητή. Γράφει για αυτόν, γράφει μέσα από αυτόν και εύχεται να συναντηθείτε . . . μπορεί και όχι.

Μα πάνω απ' όλα η ποίηση είναι θέμα προσωπικό.



ΕΠΙΛΟΓΟΣ:

Σκεπάστηκα με πέπλα εφτά, μόνον εφτά
εφτά φορές για να με κυνηγήσεις
εφτά φορές, εφτά φορές να μου τα βγάλεις
εφτά φορές, εφτά φορές να με ξεντύσεις.

Μύρωσα το κορμί μου με αρώματα εφτά
εφτά φορές, εφτά φορές να με μυρίσεις.
Σου είπα ψέματα εφτά, μόνον εφτά
εφτά φορές για να με αφανίσεις.


(Ιβάν Γκόλ - Μαλαισιακά Τραγούδια)

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Rehab





Το πιο δύσκολο παιχνίδι παίχτηκε μέσα σ' ένα μπαρ κι ήταν ακόμα απόγευμα. 
Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι αυτή τη φορά θα μπορούσα. Κρατήθηκα μακριά από ερεθίσματα και αναμνήσεις. Γι' αυτό και βρέθηκα σ' αυτό το μπαρ που δεν θύμιζε τίποτα απ' όλα τα υπόλοιπα.

Ο κόσμος κάθονταν σε τραπέζια. Η μπάρα του έμοιαζε με καλογυαλισμένο δρόμο από βροχή με μια απότομη στροφή. Έκατσα στο τέλος του δρόμου, ακούμπησα το κεφάλι μου στον τοίχο και παρήγγειλα κάτι αδιάφορο σε γεύση και ποιότητας μεθυσιού. 
-Μπύρα. Ο,τι έχετε, είπα
και ήδη ένιωθα την περιφρόνηση του μπάρμαν που ίσως περίμενε να παραγγείλω κάποιο περίεργο κοκτέιλ ή έστω ένα ποτό που θα πρόδιδε την μοναδικότητα μου ζητώντας συγκεκριμένο αριθμό πάγου.
Ένα ψηλό ποτήρι μπύρας στέκεται εμπρός μου με λίγα πατατάκια να γυαλίζουν πάνω στο ποτήρι. Απέφυγα οποιαδήποτε διάθεση κουβέντας, από έναν τύπο που στέκονταν δίπλα μου, ρουφώντας την μπύρα με την αίσθηση πως βιάζομαι να φύγω. Ίσως και να μην ήθελε κουβέντα, αλλά εκείνον τον αναπτήρα που έπαιζα στα χέρια μου απ' την ώρα που έκατσα. Ούτε αυτό ήμουν διατεθειμένη να δώσω. Κάποια πράγματα είναι δικά μας, δεν μοιράζονται, δεν χαρίζονται μα δεν λένε οι άνθρωποι να καταλάβουν.
Φασαρία, έντονη βαβούρα που σκεπάζει τα γέλια. Βουητό ανθρώπων μέσα σε μια ομίχλη καπνού. Θέλω ν' ακούσω τον ήχο του αναπτήρα καθώς τον ανάβω. Μόνο τη φλόγα βλέπω και με φωτίζω για λίγα δευτερόλεπτα.
Η μπύρα έχει σχεδόν τελειώσει, όπως τελειώνουν όλα τα αδιάφορα πράγματα. Παραγγέλνω άλλη μια και τώρα είμαι σχεδόν σίγουρη πως ο τύπος χρειάζεται τον αναπτήρα μου. Κάνω πως δεν καταλαβαίνω, αν και αλήθεια δεν καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να σκύψει πάνω μου με το τσιγάρο του και να του το ανάψω.
Ηλιθιότητες σε ένα μπαρ που η μουσική έχει την ίδια γεύση με την μπύρα τους' την καταλαβαίνεις στις παύσεις, στην αλλαγή του κομματιού, όπως μένει η γεύση καθώς έχεις καταπιεί και την τελευταία γουλιά.
Τελικά με πλησιάζει τη στιγμή που η φλόγα φωτίζει για λίγα δευτερόλεπτα το πρόσωπό μου.
-Δεν έχεις ξανάρθει εδώ είμαι σίγουρος, λέει και χαμογελά.
-Όχι, απαντώ.
-Δεν έχεις ξανάρθει γιατί τότε θα ήξερες πως χρόνια τώρα αυτή είναι η θέση μου. Πήγα μέχρι την τουαλέτα και σε βρήκα να κάθεσαι. Δεν ήθελα να σε ενοχλήσω γιατί έβλεπα να απολαμβάνεις τη μπύρα σου. . .
Χαμογελάω και λέω:
-Σου δίνω την θέση. Μπορώ να σταθώ όρθια μέχρι να αποφασίσω να φύγω.
-Θα φύγεις άμεσα;
-Γιατί βιάζεσαι να κάτσεις;
-Όχι, βιάζομαι να καταλάβω πως μια κοπέλα με τέτοια κόκκινα χείλη καταδέχεται να αφήνει το κραγιόν της πάνω στο ποτήρι μιας φθηνής μπύρας.
-Είναι το λιγότερο, απαντώ.
-Και τι είναι το περισσότερο, ρωτά και είμαι σίγουρη πως κάτι έξυπνο περιμένει να ακούσει.
-Ήρθα να δω πως είναι να μου λείπει το τσιγάρο ενώ δεν καπνίζω.
-Μα έχει τόσο καπνό εδώ μέσα!, ξεσπά σε γέλια.
-Και τόση αγάπη εκεί έξω,απαντώ...

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Metamorphosis 2 - Philip Glass


                                                                                                       Joan Miró, 1936


Με την Μυρτώ δεν συναντιόμασταν συχνά. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα αντιπάθειας ή αμηχανίας που αποφεύγαμε η μια την άλλη. Λίγα πράγματα ξέρω γι αυτή - και αυτό ήταν μάλλον πάντα το παράπονό της-. Δεν ρωτούσα, αν και αυτή όλο κρυφοκοιτούσε απ' το παράθυρο σαν να έλεγε: ''είμαι εδώ, θες να τα πούμε;''
Μα εγώ έκανα πως δεν την έβλεπα. Για να είμαι ειλικρινής, η Μυρτώ μου φαινόταν ένα βαρετό κορίτσι. Σαν κάτι ομιχλώδες να είχε συνεχώς πάνω της, κάτι φοβισμένο. Σαν το παιδάκι στο τελευταίο θρανίο που δεν σηκώνει ποτέ το χέρι του, φοβάται ν’ ακούσει το όνομά του, μα όταν το βλέμμα του πέσει πάνω στη δασκάλα, νιώθει ασφάλεια, νιώθει την ζεστασιά την πρωτόγνωρης αγκαλιάς.
Και δεν την αγκάλιασα ποτέ όσο χρειαζόταν γιατί δεν την πρόσεξα ποτέ όσο ήθελε.
Αλλά πάντα εκεί∙ ήθελα, δεν ήθελα. Την τύχαινα στο μπαλκόνι να χαζεύει τον ουρανό ή όταν έτρεχα πανικόβλητη για την δουλειά και έπεφτα πάνω της. Κάθε φορά που έλεγα πως χάθηκε εμφανίζονταν όλο και πιο συχνά, όλο και πιο αισθητά.
Έτσι έγινε ένα παιχνίδι που κράτησε χρόνια. Η Μυρτώ να με ψάχνει και γω να την αποφεύγω.
Μια μέρα βρήκα κάτω από την πόρτα του σπιτιού μου ένα σημείωμα. Έσκυψα να το πάρω.
΄΄Εκεί που ο χρόνος σου θα είναι αβίαστα δοσμένος, εκεί θα σε περιμένω. Εκεί που η καρδιά σου θα έχει ταξιδέψει με το ποτάμι, με τον ρυθμό της ροής.  Όταν θα πεις αφήνομαι, μην πας πουθενά. Θα είσαι ήδη εκεί.΄΄

Δεν την ξαναείδα ποτέ.

Μόνο κάτι μελαγχολικά απογεύματα πάω στο παράθυρο και ψιθυρίζω: ΄΄θες να τα πούμε;΄΄
 Μα δεν έρχεται γιατί η Μυρτώ μεγάλωσε πια. Δεν μ' αποφεύγει, δεν με αποζητά, δεν φοβάται.
Η Μυρτώ με μεγάλωσε και βρεθήκαμε στο εκεί συντονισμένες αγαπώντας το μωβ, τα μελαγχολικά απογεύματα, τη σιωπή της ησυχίας. . .
Βρεθήκαμε εκεί που ένα παιδί χρειαζόταν μια αλλά και όλες τις αγκαλιές του κόσμου.
Δεν βρήκε ούτε τη μια ούτε όλες τις υπόλοιπες. Αλλά έφτιαξε μια μεγάλη γι αυτή και έτσι αγκάλιασε όλον τον κόσμο της.

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Κύκλοι




Νυσταγμένα όνειρα ξεδιπλώνονται μέσα σε λίμνες από άνθη πορτοκαλιών. Οι καρποί των δέντρων, βαθύ πορτοκαλί, πνίγονται στους ίδιους τους χυμούς τους.
Η φύση όλη γύρω μας, σ' ένα αβάσταχτο οργασμό. Την ύψιστη στιγμή της κορύφωσης και ο χειμώνας έφτασε.

Θα δούμε τον θάνατο να σκορπά τα χρώματα της νεκρής φύσης, θα δούμε τον αέρα να λυσσομανά πάνω σε γυμνά κλαδιά δέντρων. Η αντίσταση στο θάνατο είναι η ψευδαίσθηση πως όλα κρατούν για πάντα. Γι αυτό και τα φύλλα δεν αντιστάθηκαν και έπεσαν - ταξίδεψαν-.

Τα στάχυα λύγισαν και χόρεψαν αυτό που όρισε ο εξοργισμένος άνεμος.

Απύθμενος οργασμός φύσης στο παράθυρο μας. Συντονισμός του κορμιού μου. Χορεύω μαζί σου, χορεύω την οργή και το τελειώμα σου. Το ρίγος και την έξαψη σου.
Λυγίζω το κορμί μου στη λύσσα σου...

Οι 4 εποχές κρατούν τη φύση στο για πάντα.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Στίχοι στην αυλή



Φυτεμένο δεντρολίβανο
ζωής σημάδι στο κατώφλι σου.

Δρόσισε ήλιος στη σκιά του παντζουριού σου.

Ζωή, ζωή, φωνάζουν τα κυκλάμινα
με δροσοσταλίδες να φωτίζουν πάνω τους.

Πέρασα απ' το σπίτι σου
κι όλα με καλοδέχτηκαν.

-Η απουσία σου φώναζε: Μείνε!-

Έμεινα
να σου γράφω στίχους και επιστολές,
να σου χαρίζω μελαγχολίες με ολόγιομα φεγγάρια.

Όταν θα 'ρθεις,
θα δεις στα μάτια μου ζωντανά ηλιοβασιλέματα,
την χαρά των παιδιών στις πλατείες
την ομορφιά των αγριολούλουδών.

Θα δεις εμένα.

Πέρασα σήμερα απ' το σπίτι σου.

Όλη η ζωή μπροστά μου
μέχρι να φανείς.