Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Πες μου κάτι γλυκό...



Άλλοτε βαδίζω αρμονικά μαζί του και άλλοτε παλεύω μέσα μου να εναρμονιστώ με την ασυμβίβαστη πλευρά του. Είναι πρωινά που βλέπω το πρόσωπο μου, ομορφότερο από ποτέ. Μα είναι και κάτι βράδια, που μια σκιά ορθώνεται μπροστά στα μάτια μου.
 Ασχημαίνω με την ακατάπαυστη ανάγκη μου να σε κρατήσω εκεί, δικό μου, μόνο δικό μου. Αυτή η μορφή του έρωτα, η μορφή της κτητικότητας με ζαλίζει, με θολώνει που και που. Σα μανιασμένο ποτάμι τρέχω προς τη θάλασσα. Αν και ξέρω που θα με βγάλει η μανία μου, τρέχω ασταμάτητα, με όλη μου τη δύναμη και την οργή να βγώ στη θάλασσα. Σαν είσαι ήρεμος, με καλοδέχεσαι σα μωρό που ψάχνει την μυρωδιά της μάνας του για να ησυχάσει. Σαν όμως έχεις κείνες τις φουρτουνιασμένες μέρες, βάζεις τα βράχια σου μπροστά και γώ γίνομαι νικημένη δύναμη που σαν καταράχτης πέφτει μέσα σου.
Όταν όμως γίνουμε ένα, δε μπορώ να δω τίποτα άλλο πέραν από σένα και εμένα. Και φαντάζει ο κόσμος μικρός και ασήμαντος. Ο βυθός σου ατέλειωτος και η θάλασσά σου παρθενικά ταξιδευμένη από μένα.
 Αλλοτινά καράβια που πέρασαν τα βύθισες μα οι Σειρήνες έμειναν να μου τραγουδούν κάποια βράδια με γεμάτο φεγγάρι. Και γίνεται τότε η ζάλη μου, μιαν ασταμάτητη καταιγίδα από φόβους και σκοτάδια. Αλλάζουν τα μάτια μου και δεν τα γνωρίζεις, αλλάζουν τα μάτια μου και δεν σε βλέπω πια. Δεν βλέπω παρα μόνο μια κραυγή αγωνίας να έχει σώμα και φωνή, να μου γεμίζει κάθε μου κύτταρο με την σιγουριά της απώλειας. Αυτή η πλευρά του έρωτα, ο φόβος μην σε χάσω, γίνεται αρρώστεια που κυλά στις φλέβες μου και αυξάνεται με κάθε χτύπο της καρδιάς. Και κει που νιώθω για ακόμη ένα βράδυ πως  θα νικηθώ, βρίσκω το αντίδοτο στο δηλητήριο...
-Πες μου κάτι γλυκό...
Και τότε οι λέξεις σου γίνονται βάλσαμο, γίνονται υποσχέσεις και συμβόλαιο μαζί. Οι λέξεις σου διώχνουν τις σκιές και φέρνουν πάλι το φως. Και είναι οι λέξεις σου όπως όλες οι λέξεις των ανθρώπων. Μα σε τούτο το δωμάτιο το ταβάνι γίνεται απέραντος ουρανός και η φωνή σου προσευχή και διαταγή μαζί προς τη μοίρα. Σαν ερωτευμένη σε πιστεύω και σ'ακολουθώ, σαν ερωτευμένος με παίρνεις μαζί σου με την σιγουριά πως μπορείς να με σηκώσεις αν χρειαστεί.
Γιατί η άλλη πλευρά του έρωτα, είναι να πονάς για να δεχθείς μετά το βάλσαμο. Να πιστεύεις στα απίστευτα για να τα κάνεις πιστευτά. Να πιστεύεις σε όνειρα για να ξεγελάς την πραγματικότητα...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου