Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Το τρίτο μάτι

Κάθε πρωί που σηκώνομαι από το κρεβάτι, ξέρω πως πρέπει να υπακούσω στο τρίτο μάτι.
Ξάγρυπνος καντηλανάφτης κατάντησα και τούτη η κατάντια μου δίνει νόημα στη ζωή. Παραμερίζω την κουρτίνα του παραθύρου μου για να σιγουρευτώ πως με βλέπει καλά. Έπειτα, φοράω τα καλά μου -πάντα μαύρα- και βαδίζω προς το νεκροταφείο. Εκεί ανάβω άλλα δύο καντήλια που επικοινωνούν με το κεντρικό καντήλι του σπιτιού.
Όχι πως έχει σημασία για τους νεκρούς, αλλά το τρίτο μάτι αυτό έχει διατάξει.
Δεν ξέρω πια αν αγαπώ αυτό το σώμα, δεν ξέρω αν πρέπει να νιώθω οποιαδήποτε ευχαρίστηση. Νομίζω απαγορεύεται σαν κοινό μουστικό.
Στο σπίτι έχω απλώσει μια μεγάλη σιωπή που την ονομάζω μοναξιά, απ' την άλλη, το τρίτο μάτι, ηθική.
Δεν παραπονιέμαι. Ξέρω κάθε μέρα τι πρέπει να κάνω και τι ώρα. Ποτέ δεν αλλάζω την σειρά των πραγμάτων. Η παραβίαση αυτού σημαίνει ανεμελειά, την οποία έχω ήδη πουλήσει.
Το μόνο που διεκδίκησα ήταν η άρνηση του νυφικού μου κρεβατιού. Το καντήλι του άντρα μου αναμμένο' και γω βρίσκω την δύναμη να πω πως είμαι μόνη, άρα χωρώ σε μονό κρεβάτι.
Έτσι, κάθε πρωί, θα ξυπνώ και θα ανοίγω καλά την κουρτίνα να σιγουρευτώ πως το τρίτο μάτι είναι εκεί άρα εγώ συνεχίζω και ζω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου