Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Τα πρώτα βήματα

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου. (Γιάννης Ρίτσος, Η Σονάτα του Σεληνόφωτος)

Σου απλώνω το χέρι σαν παιδί που τώρα μαθαίνει να περπατάει. Δεν φτάνει η παλάμη μου να τυλίξει όλο σου το χέρι, αλλά σφίγγω με όλη μου την δύναμη τα δυο σου δάχτυλα. Σε κοιτάω, σου χαμογελάω και σου λέω: ‘’Έλα, μην φοβάσαι, με κρατάς αρκετά καλά, μα και να πέσω δεν πειράζει, μέχρι τώρα ήξερα καλά να περπατώ στα γόνατα.’’
Μα εσύ συνεχίζεις και φοβάσαι όμως εγώ θέλω να τρέξω, να τραβήξω και σένα. Να πέσω και να με σηκώσεις, να ξαναπιάσω το χέρι σου με την σιγουριά της πρώτης φοράς.
Περπατάω τώρα πια’ δεν είναι απαραίτητο το χέρι σου, μα μου λείπει η μυρωδιά του, η αίσθηση πως είσαι εκεί. Τρέχω, τρέχω μα προς τα πού;
Να σε βρω, προσπαθώ σε πρόσωπα, μουσικές και χρώματα. Κι έτσι μόνη μου πορεύομαι, να σε φαντάζομαι, να σε ερωτεύομαι. Σε πλάθω στο μυαλό μου και σε κάνω προορισμό.
Τόσα κορμιά, τόσες μυρωδιές μα πάντα να μοιάζεις κάτι μακρινό.  Αρχίζω να κάνω βήματα πίσω, να σηκώνω τα χέρια ψηλά μήπως και με δεις, μήπως γνωρίσεις αυτά τα χέρια που γέμιζες με φιλιά την χούφτα τους.
Σε βρίσκω ακριβώς στο σημείο που σε άφησα. Σε ρώτησα γιατί δεν ήρθες μαζί μου; Ήθελες να τρέξεις και γω ήθελα να σε δω να περπατάς αργά δίπλα μου, μου λες και γυρνάς το βλέμμα.
Στον έρωτα ο καθένας μόνος του πορεύεται… με τον δικό του ρυθμό, βηματισμό και προορισμό…