Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Και ο μπαμπάς;;;

Αναγνωρίζω την φωνή σου, την μυρωδιά σου. Είσαι η μαμά μου που αντέχει όλους τους πόνους εκτός από τον πόνο να με βλέπει να πονάω.
Είσαι η μαμά μου γιατί ''μαμά'' είναι η πρώτη λέξη που μαθαίνω να λέω. Είσαι το κέντρο του κόσμου μου γιατί για σένα είμαι απλά όλος ο κόσμος. Η κοιλιά σου ήταν το πρώτο, το πιο ζεστό μου σπίτι.
Σου φέρνω λουλούδια και είσαι η αγκαλιά που θα αναζητώ πάντα όσο και να μεγαλώσω...
Ανησυχείς αν χαίρομαι, τρομάζεις αν λυπάμαι. Θες να μεγαλώσω, να γίνω κάτι, κάτι μεγάλο...Μου μιλάς για τον κόσμο και θα θελες πολύ να μπορούσα να τον δω μέσα από έναν απόρθητο παράδεισο που έφτιαξες εσύ για μένα.
Είσαι η μάνα και σε λένε ''πράγμα ιερό''!
Και ο μπαμπάς;;;
Είναι αυτός που του δόθηκε το δώρο να σε κρατάει αγκαλιά και να αναρωτιέται αν θα τον θυμάσαι αύριο από την μυρωδιά του. Η αγωνία του  να δείξει πως είσαι και εσύ κάτι από αυτόν τον κάνει να σε κρατάει στα χέρια του και να αλλάζει μορφή. Να γαληνεύει μαζί σου, να γίνεται παιδί. Δεν σου δωσε το πρώτο σου σπίτι μα έφτιαξε το ομορφότερο για να δεις πως μπορεί ένας άντρας να λατρέψει την μάνα που του χάρισε μια κόρη. Είναι αυτός ο αδικήμένος που θα μπορούσες να αμφιβάλλεις για την αγάπη του γιατί δεν σε γέννησε. Αλλά ο μπαμπάς θα είναι πάντα ο πρώτος άντρας που σε αγάπησε και αγάπησες...

Στους Δ., Μ.
Να σας ζήσει...

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

«Απογευματινό Τσάι»

                                                                                                             Photo by Arty


«Απογευματινό Τσάι»
«Απ’ όλα μπορείς να σωθείς εκτός απ’ τη νοσταλγία σου για κάτι πολύ μακρινό που δεν το θυμάσαι»


Απόσπασμα από το «Μικρό Βιβλίο για Μεγάλα Όνειρα» του Τάσου Λειβαδίτη. 


Η ανάσα


Ακούω τον ήχο που κάνει το νερό στο κορμί μου καθώς βουλιάζω.
Τί απαλά και άερινα που φαίνονται τα μαλλία μου εδω μέσα.
και το χρώμα μου άσπρο κάτω απο το νερο το φωτισμένο.
προσπαθώ να μείνω μέσα μα αυτό με ξερνάει.
δεν με θέλει,δεν με αντέχει.
ούτε εγώ...
ξαναβουτώ.
βάζω δύναμη στα πόδια' αυτη τη φορά βαραινουν...
μένω περισσότερο.
κάθε φορά όλο και πιο πολύ...
τώρα πια τα κατάφερα!
είμαι εκεί στον πάτο των πάντων.
στον πάτο του κόσμου.
καμιά προσπάθεια για ανάσα,για ζωή!
όλα πια εδώ γυρίζουν γύρω σου όμορφα.
χωρίς προσπάθεια για ανάσα...

Η προίκα


Οι φόβοι σαν λέξεις
Γλυκές από νανούρισμα’
Μου δωσε η μάνα μου
Για προίκα.
Ντροπή και ύβρις
Σαν πήγα μακρυά
Να τους πετάξω.
Όλη μου τη ζωή
Στο προσκεφάλι μου
Μου κένταγαν τραγούδια
Για μιαν αγάπη που πεθαίνει
Και μια ευτυχία λαβωμένη.
Οι φόβοι σαν λέξεις
Γλυκές από νανούρισμα
Μου δωσε η μάνα μου για προίκα,
Που η γιαγιά μου
 με κόπο μάζευε
για χρόνια...

Το ελάχιστο φως


Στο σκοτάδι, το φως σου μοιάζει
Σαν μια μικρή πυγολαμπίδα.
Και η ελπίδα σου τόσο έμορφα καμουφλαρισμένη.
Στην χαοτική ομορφιά και πλάνη των σκέψεων
Ενός ερωτευμένου, στηρίζεις την ευτυχία σου.
Σαν να ακουμπάς μια σταγόνα νερό
Σε διψασμένο λουλούδι.
Πόσες φορές έχεις μετρήσει τ’  αστέρια
Και πόσες ευχές έχεις σκορπίσει;
Στο σκοτάδι, το φως σου μοιάζει
Σαν μια μικρή πυγολαμπίδα.
Και η αγάπη σου τόσο έμορφα δοσμένη.
Μα είμαι διψασμένη’
Το φως μιας πυγολαμπίδας δεν φτάνει
 να μας σώσει.