Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Το ελάχιστο φως


Στο σκοτάδι, το φως σου μοιάζει
Σαν μια μικρή πυγολαμπίδα.
Και η ελπίδα σου τόσο έμορφα καμουφλαρισμένη.
Στην χαοτική ομορφιά και πλάνη των σκέψεων
Ενός ερωτευμένου, στηρίζεις την ευτυχία σου.
Σαν να ακουμπάς μια σταγόνα νερό
Σε διψασμένο λουλούδι.
Πόσες φορές έχεις μετρήσει τ’  αστέρια
Και πόσες ευχές έχεις σκορπίσει;
Στο σκοτάδι, το φως σου μοιάζει
Σαν μια μικρή πυγολαμπίδα.
Και η αγάπη σου τόσο έμορφα δοσμένη.
Μα είμαι διψασμένη’
Το φως μιας πυγολαμπίδας δεν φτάνει
 να μας σώσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου