Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Ο κήπος


Μια ασταμάτητη επιθυμία μελαγχολίας
Ομορφαίνει την ψευδαίσθηση ευτυχίας.
Τα ομορφότερα λουλούδια έχουν κάτι από μωβ.
Κυκλάμινα και  τουλίπες φύτεψα
Στον κήπο μας.
Ο θάνατος υπάρχει και στα πιο ζωντανά πράγματα
Μα τίποτα δεν τελειώνει πραγματικά.
Τα λουλούδια μου με τα λιγοστά πέταλα τους
Γεμίζουν τα βάζα μου κάθε πρωί.
Η κουζίνα ζωντανεύει έστω και από το λιγοστό φως.
Μου λες να μην αφήνω τα λουλούδια το βράδυ
Μέσα στο δωμάτιο.
Ξεριζώνω τον κήπο μας.
Αφαιρώ  το περιτύλιγμά μας
και μένουν κάτι πεινασμένα σκουλήκια στον κήπο.
Με ρωτάς που πήγαν τα λουλούδια
Γιατί μόνο τότε πρόσεξες το άδειο δωμάτιο
Την άσχημη κουζίνα
Και την δυστυχία μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου