Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Reflections





Ίσα ίσα που λυγίζω τα γόνατά μου.
Το ξεθωριασμένο καφέ μου παλτό
Βοηθά ώστε να κρατώ τα πόδια μου
Το ένα κοντά στο άλλο.
Σέρνω την καρέκλα λίγο πιο κοντά σου.
Θα μπορούσα να σου μιλήσω για το κρύο
Την συννεφιά, τη μιζέρια και τη θλίψη μου.
Δεν το κάνω...
Χαμογελώ σαν να σε χαιρετώ
Αλλά δεν σε θυμάμαι.
Μ’αρέσει που δεν το προσέχεις.
Έρχομαι λίγο πιο κοντά και βλεπώ
Τον αντικατροπτισμό μιας σκιάς.
                                   Αυτό που χρειάζεται για να σταθώ
Είναι να έχω τα πόδια μου το ένα
Κοντά στο άλλο.
Φαίνεσαι ή κενός ή γεμάτος από μένα.
Με ακολουθείς σε κάθε μου έκφραση.
Συντονίζεσαι με το χρόνο και δεν μου κρύβεις
Τίποτα.

Μια απότομή μου κίνηση
Σε κάνει κομμάτια΄ματώνω.
Και βλέπω χιλιάδες ‘εγώ’.
Όσες φορές και να με δώ
Από όποια μεριά, είμαι το ίδιο.
Με βλέπεις το ίδιο.
Σηκώνω τα μαλλιά μου,
Γυμνή αλήθεια το πρόσωπό μου.
Θα μπορούσα να σου μιλήσω για το κρύο
Την συννεφιά, τη μιζέρια και τη θλίψη μου...
Δεν το κάνω.
Είναι ολοφάνερο΄ ό,τι σου δίνω
Έρχεται σε μένα πίσω,χιλιάδες φορές.
Ο αντικατροπτισμός σου
Γεμάτος χιλιάδες ‘εγώ’...

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Πρωινή εικόνα


Ίχνη από σύννεφα
γραντζουνούν τον ουρανό
ενώ ο ήλιος καίει το χαμόγελο σου
πάνω από μια κούπα καφέ.
Ο αέρας μπλέκεται στο μάλλινο σκουφί σου
και τα παγωμένα χέρια σου ακουμπούν
το μάγουλό μου.
Φωτογραφία' μια στιγμή από στιγμές.
Ό,τι ήρθε, περνά αλλαγμένο.
Και ό,τι έρθει, έχει ήδη μορφή.

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Το παπάκι


Πρωινό Άστρο (Γιάννης Ρίτσος)

Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω
τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν τον ύπνο σου.
...................................
Κοιμήσου,
Να μεγαλώσεις γρήγορα.
Έχεις να κάνεις πολύ δρόμο, κοριτσάκι,
κι έχεις δυο πεδιλάκια μόνο από ουρανό.
Κοιμήσου.
..................................
Κοιμήσου, κοριτσάκι.
Είναι μακρύς ο δρόμος.
Πρέπει να μεγαλώσεις.
Είναι μακρύς
μακρύς, μακρύς ο δρόμος.
...................................
Τα δέντρα ανθίζουν,
δεν ξέρουν γιατί,
ανθίζουν.
Τα λουλούδια δε νοιάζονται
να γίνουν καρποί,
γίνονται καρποί.
Κι εγώ τραγουδάω,
δεν ξέρω γιατί,
τραγουδάω.
.............................
Έχω ένα κοριτσάκι
έχω ένα κοριτσάκι.
Είμαι ένα δέντρο μες στη μέση τ' ουρανού.
..........................................
Κράτησέ με, κοριτσάκι,
με παίρνει ο αέρας
πάνω απ' τα βουνά
ψηλά, ψηλά,
γαλανά φτερά,
φτερά, φτερά,
μια θάλασσα φτερά
η χαρά.
Κράτησέ με.
......................................
Μονάχα το χαμόγελό σου
ένας ρόδινος κρίκος να πιαστώ.
Κράτησέ με.
..............................
Μια κίνηση
του τρυφερού χεριού σου
έσβησε μεμιάς όλο το μαύρο.
Έτσι παιδί που μ' έκανες, παιδί μου,
πώς θα τα βγάλω πέρα από τους ίσκιους
που στέκουν και παραμονεύουν
πίσω από τ' ανθισμένο σου χαμόγελο;
..............................
Γιατί δεν είναι, κοριτσάκι,
να μάθεις μόνο
εκείνο που είσαι
εκείνο που έχεις γίνει,
είναι να γίνεις
ό,τι σου λέει
κι ο ρόδινος καρπός που πέφτει
κι η μακρινή σελήνη
στον κοντινό καθρέφτη.
Άλλη χαρά
δεν είναι πιο μεγάλη
απ' τη χαρά που δίνεις.


Η τρυφερότητα και η αγάπη των γονιών μας θα συντροφεύει τις μετέπειτα σχέσεις μας φιλικές ή ερωτικές. Αυτό το παραπανίσιο που πήραμε ή αυτό το λίγο που δεν έφτασε οργανώνει και χτίζει ανασφάλειες, δοτικότητα, εγωισμούς και ανιδιοτέλεια. Η αγάπη αυτή, που δεν έχει γιατί, είναι αξεπέραστη και πάντα μας μαθαίνει την συγχώρεση. Καμιά φορά θυμώνεις τόσο και πάλι το ξεχνάς τόσο γρήγορα που σκέφτεσαι: Να μην πω σε κανένα σ'αγαπώ μεχρί που να νιώσω αυτό.... Ό,τι και να μου κάνεις, περνά και χάνεται γιατί απλά Σ'ΑΓΑΠΩ...

Στη Μαμά μου και στο Μπαμπά μου λοιπόν ένα νανούρισμα απο την ανάποδη πλευρά του Άσιμου:

 http://www.youtube.com/watch?v=l5BSR_A7gw0



Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Και έμεινα εδώ…


                                                                                                 Photo by: Arty


Οι δικαιολογίες του τύπου ‘’δεν είναι καλοκαίρι το φετινό’’ και ‘’δεν έκανε δα και τόσες ζέστες’’ θα με κρατήσουν φέτος εδώ. Πιστή στο οικείο πλέον καθιστικό, γραφείο, ντιβάνι του σπιτιού μας.
Εσύ που θα πάς φέτος; Είναι η πιο must ερώτηση του καλοκαιριού, ειδικά στην χώρα του ήλιου, της ξαπλώστρας και των κοκτέιλ.
Φέτος, λοιπόν, δεν θα πάω πουθενά… Θα μείνω εδώ να ζήσω την ησυχία της πόλης και την τρέλα των τζιτζικιών. Θα χορτάσω τους φίλους που μένουν πίσω, θα χορτάσω ταινίες και θα φάω όσα βιβλία μπορώ.
Η κρίση και η επανάσταση μέσω Facebook καλά κρατεί όταν Lifo  και Athens Voice γεμίζουν σελίδες με ανθρώπους του πνεύματος και του οινοπνεύματος να μας μιλούν για τα αγαπημένα τους νησιά. Πού να φας, πού να κοιμηθείς, τι θα δεις, τι θα ονειρευτείς.
Θα ονειρευτώ στο αστικό μου μπαλκόνι, θα πιο κρύα μπύρα στο γνωστό μαγαζί, θα γελάσω που έχω ξεχάσει τι μέρα είναι σήμερα και θα ξαπλώσω ζαλισμένη από τεκίλα. Θα είμαστε πάντα ‘’bon viveurs’’  και καλά θα κάνουμε.
Θα γράψω για την ομορφιά και την ασχήμια της ρουτίνας. Την μαγεία και το ρίσκο της οικειότητας. Πόσο χαίρομαι, μα πόσο χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι  που ακούν ακόμα. Παρατηρούν τους γύρω τους και απλώνουν το χέρι στο σκοτάδι. Δεν υπάρχει φως, μα όταν οι φόβοι μοιράζονται, ζυγίζουν λιγότερο.
Το καλοκαίρι περνά και εγώ ζηλεύω την μοναξιά του δέντρου σ’ένα δάσος. Μαγεύομαι από τον αέρα στο βουνό και πληγώνομαι από την μυρωδιά των αντηλιακών στην παραλία. Κόσμος χαμογελά, φλερτάρει, ζει. Η ζωή δεν σταματά όσο  η κάμπια μεταμορφώνεται σε πεταλούδα. Όσο η ασχήμια νικιέται και κρατά πάντα για λίγο.
Βουή και χάος από εικόνες, ανθρώπους, ιστορίες και αποφθέγματα βιβλίων. Τρέχει η ζωή και προσπαθώ να με πείσω πως την ζώ όπως πρέπει ή έστω όπως μου αξίζει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από το να σου ‘χει χαριστεί η ευτυχία και εσύ να μην μπορείς να το γευτείς. Ο ομορφότερος εαυτός μας είναι αυτός που αγαπήσαμε.
Αυτό το καλοκαίρι θα μείνω εδώ να με αγαπήσω με τα απλά. Στα ίδια, στα καθημερινά. Στους γνωστούς φίλους που κάθε μέρα είναι μια έκπληξη γιατί απλά δεν τους έμαθα ποτέ. Θέλω σας λέω, να μείνω, να αγαπήσω τη ζωή, τη δική μου ζωή.
Και όλα αυτά γιατί με ταρακούνησε ο Τ. Λειβαδίτης διαβάζοντας αυτούς τους στίχους:
‘’κι ύστερα κατέβηκα τα σκαλιά με μια γλυκιά ακαθόριστη φρίκη ότι έζησα τόσα πολλά χωρίς να το ξέρω.’’
Παρακαλείται, λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι να μην αγνοήσει την ευτυχία και την πληρότητα που μου χαρίζει ο έρωτας, η υγεία και η δημιουργικότητα.
Το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς…

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Άηχες λέξεις




Πώς να σου μιλήσω γι’ αγάπη αφού με άλλο χέρι την κρατάς;

Τα μάτια μου σε χρώμα ξύλου καρυδιάς, βγάζουν ρετσίνι πόνου.

Πώς να καταλάβεις -τι σημασία έχει- το χάδι;

Δεν μπορώ να σου εξηγήσω γιατί οι λέξεις μου δεν έχουν ήχο.

Είναι κούφιες κραυγές πάνω στον τοίχο σου.

Η δροσιά του πρωινού φέρνει ένα κρύο, ένα ψυχρό μπλε.

Μα ούτε στα χρώματα ταιριάξαμε ποτέ.

Τα λουλούδια σου χωρίς μπουμπούκια, χωρίς ανάγκη ζωής ή θανάτου, στέκουν περήφανα στον κήπο σου.

Είναι πια αργά να πλησιάσω. Έφυγε η δροσιά. Καίει πια ο ήλιος.

Καίνε οι λέξεις σου, οι παρατηρήσεις σου.

Διάβασα πολύ και ξέρω τι σημαίνουν όλες, πόσο βαθειά φτάνουν στην πληγή.

Οι κραυγές από τις άηχες λέξεις σου μου δημιουργούν ένα κενό.

Κάθε μέρα ένας αγώνας χάνεται, άλλος κερδίζεται.

Απόψε νίκησες. Αύριο όμως θα ‘μαι πιο δυνατή, πιο σκληρή από τις λέξεις σου.   

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Ελεύθερη πτώση



Υπάρχουν κάτι πρωινά που ξυπνάς και το κεφάλι σου βουίζει από ήχους ονείρων. Τα μάτια σου βαριά και πρησμένα προσπαθούν να ανοίξουν να δουν την πραγματικότητα. Η ώρα περνά και ο ήχος του ρολογιού, αμείλικτος.
Η βουή των ανθρώπων που πέρασαν από την ζωή σου, γίνεται μουσική και χορεύεις αυτό που είσαι τώρα. Ένας έρωτας που έφυγε, ένας έρωτας που νόμιζες ότι είναι έρωτας. Μια προδοσία, μια φιλία… Όλοι οι άνθρωποι μαζεμένοι να σου τραγουδούν. Λίγοι απ’ αυτούς έχουν κρατήσει ανεξίτηλη μια δυνατή φωνή και παρουσία. Αυτοί που αγαπήσαμε και φύγαν έχουν πάντα ένα αλαφρύ  πέπλο νοσταλγίας. Αυτοί που μας πρόδωσαν και μας πόνεσαν είναι οι δυνατές φωνές τους μέσα μας. Είναι όλα αυτά που μας κάνουν να μην πιστεύουμε, να μην αφήνουμε τον εαυτό μας να πέσει ξανά σε ένα όνειρο βαθύ χωρίς κρατήματα.  Ο πόνος θα είναι πάντα ένα από αυτά τα όνειρα που ξυπνάς και τα θυμάσαι για μέρες. Με όλες τις λεπτομέρειες.
Σήμερα έχω ένα κεφάλι βαρύ και μάτια πρησμένα. Ένα συνονθύλευμα αναμνήσεων φέρνει μπροστά στα μάτια μου την πιο μεγάλη αλήθεια. Είναι υπέροχη η ελεύθερη πτώση, λέω και γελάω. Μα δεν θα έπεφτα ποτέ αν δεν ήμουν δεμένη από παντού και αν δεν ήξερα πως πάντα θα υπάρχει κάποιος κάτω να με πιάσει.
Το θέμα δεν είναι πόσοι μας πλήγωσαν, πόσους πληγώσαμε (και δεν το καταλάβαμε-αυτό είναι πιο φριχτό), είναι που η πλάτη μας γίνεται βαριά και κουβαλάμε πιο πολύ ενοχές και αναστολές. Όσο πιο πολύ βαραίνεις, τόσο με μεγαλύτερη δύναμη θα σκάσεις στο κενό.
Τούτο το πρωινό που παλεύω να ξυπνήσω από το χθες, νιώθω βαριά και γεμάτη. Θέλω να βγάλω φτερά για μια στιγμή και να τα δω όλα αυτά από ψηλά και να πιστέψω πως η ευτυχία είναι τώρα. Σ’ αυτό το κρεβάτι. Και πως σήμερα είναι μια καινούρια μέρα. Όταν μπορέσω να τα δω από ψηλά θα καταλάβω  πόσο μικρά είναι. Θέλω να νιώσω την χαρά να σε ρίχνει κάποιος, να σηκώνεσαι και να πηγαίνεις πιο ψηλά. Θέλω να αφεθώ στην ελεύθερη πτώση και να είμαι σαν φτερό που χορεύει στον αέρα μέχρι να ακουμπήσει τη θάλασσα.