Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Ένα τραγούδι, λίγοι στίχοι και μια καληνύχτα


Ναι αγαπημένη μου,
εμείς γι
᾿ αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε
για να μπορούμε να
χουμε μία πόρτα, ένα άστρο, ένα σκαμνί
ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί
ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ.
Για να
χουμε έναν έρωτα που να μη μας τον λερώνουν
ένα τραγούδι που να μπορούμε να τραγουδάμε.
Τάσος  Λειβαδίτης

Είναι βράδυ και κάπου στο ραδιόφωνο πήρε το αυτί μου αυτούς τους στίχους. Γυρίζω, σε κοιτάζω μα μάλλον δεν άκουσες. Με κάτι άλλο ασχολήσε…
Και φεύγουν οι στίχοι, οι λέξεις και το νόημα όλων όσων πιστέψαμε, αγαπήσαμε και κυνηγήσαμε.
Έγιναν οι λέξεις συνηθισμένες και τα σημεία στίξης περιττά. Τώρα η μουσική παίζει σαν θλιμμένος απόηχος μιας καθημερινότητας.
Με κοιτάς τα πρωινά και δεν βλέπεις παρά μόνο το χρώμα της συνήθειας, δεν ακούς παρά μόνο τον ήχο της επαναλαμβανόμενης κίνησης.
Θα έβρισκες, μου έλεγες, να αγαπάς σε μένα κάθε μέρα και κάτι καινούριο. Μα γαλήνεψε η θάλασσα, σταμάτησαν τα κύματα και πώς να γίνει αμμουδιά ο βράχος;
Σε βλέπω που κάνεις βόλτες πέρα δώθε πάνω κάτω με την ασταμάτητη αγωνία της δημιουργίας, της ομορφιάς και του φευγιού.
Τι ψάχνεις; Και τι δεν βρήκες; Εμένα γιατί δεν με παίρνεις μαζί σου;
Να πηγαίνεις… και εγώ να ακολουθώ. Να βλέπω το σχήμα των ποδιών σου στο χώμα για να μην χάνω το δρόμο. Να βλέπω ήλιο –που σημαίνει χαμογελάς- για να μην χάνω το κουράγιο μου.
Δεν γυρίζεις το κεφάλι να δεις αν ακολουθώ. Η σκιά μου σε κάνει να νιώθεις σίγουρο. Είμαι εκεί. Μα μέρες σκοτεινές σαν και σήμερα, ο ίσκιος μου θολώνει, σβήνει. Μα πάλι δεν γυρίζεις, περιμένεις τον ήλιο, με την σιγουριά πως θα είμαι ακόμα εκεί.
Η πίστη και η αφοσίωση δημιουργεί έναν έρωτα που δεν μπορεί να μολύνει κανείς. Τα τραγούδια που λέμε ο ένας στον άλλο, είναι τα πιο όμορφα και αυτά που δεν ξεχνάς ποτέ τους στίχους.
Κλείνω το ραδιόφωνο και πάω να ξαπλώσω βυθισμένη στην μελαγχολία που δεν γύρισες να με κοιτάξεις, να μου θυμίσεις ένα τραγούδι μας, να ψάξεις τη σκιά μου.
Μα έρχεσαι, με σκεπάζεις και μου λες: ΄΄Τα πιο ήρεμα όνειρα τα κάνω στην αγκαλιά σου.΄΄
Χαμογελώ, σου δίνω ένα φιλί και ξανανοίγω το ραδιόφωνο. Σίγουρα τώρα παίζει κάτι για μας. Κάτι για να κοιμηθούμε γλυκά…

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

Καθρέφτισμα




Αν το καλοσκεφτείς υπάρχουν δύο άκρα να ζήσεις…
Η πολυκοσμία και η μοναξιά.
Πολυκοσμία θα μπορούσε να σημαίνει κάθε είδους χαρά που προσφέρεται μέσα από την παρουσία πολλών ανθρώπων.
Μοναξιά συνήθως εννοούμε την απόλαυση του κάθε ανθρώπου από την συμβίωση του εαυτού του με τον εαυτό του.
Ο κοινωνικός άνθρωπος φοβάται την μοναξιά και ο μοναχικός άνθρωπος την πολυκοσμία.
Η απάντηση στην ερώτηση «τι είδος άνθρωπος είσαι;» βρίσκεται στο πόσο αντέχεις τις σκέψεις σου και την σιωπή σου.
Καμιά φορά τρομάζεις με την μοναξιά και κάνεις τα πάντα για να μην μείνεις μόνος, Μα πόσο πολύ σε γοητεύουν τα μοναχικά δέντρα και με τι γλυκύτητα τα σκέφτεσαι τα βράδια να στέκουν στο σκοτάδι καθώς τα λυσσομανάει ο αέρας.
Πες μου, ζήλεψες ποτέ τα φώτα και την βουή; Το πηγαινέλα και τα ατελείωτα τραγούδια;
Μην πέφτεις στην παγίδα της πρόσκαιρης χαράς μοναχικέ άνθρωπε… Η ελάχιστη παρουσία ανθρώπων είναι υπεραρκετή... Η μακράς διάρκειας έκθεσης σε αυτούς σου προκαλεί άγχος και δυσαρέσκεια…
Πες μου, πόσο εύκολα συγχωρείς και καταλαβαίνεις;
Ξέρω, δυσκολεύεσαι. Γιατί έχεις μάθει να φροντίζεις μόνο εσένα, να κατανοείς μόνο εσένα.
Μην μπερδευτείς, δεν σε λέω Νάρκισσο μήτε Εγωκεντρικό.
Δεν αγαπάς υπερβολικά τον εαυτό σου αλλά ούτε μόνον αυτόν. Είναι όμως που προτιμάς τη γωνιά με τα βιβλία σου και την μουσική σου. Είναι που απλά αγαπάς το βουνό πιότερο από την θάλασσα.
Η πιο μεγάλη παγίδα είναι να θεωρείς πως είσαι ανοιχτό βιβλίο και σου αρέσει να μιλάς για τον εαυτό σου, να σε μαθαίνουν. Η αλήθεια όμως είναι πώς όλοι ξέρουν αυτά που επιτρέπεις να ξέρουν και πως τα μεγαλύτερα μυστικά σου αντέχεις να τα κρατάς και να κάνεις είτε όνειρα είτε εφιάλτες.
Ξέρω πως νιώθεις άδικα να σε λένε υπερόπτη και περίεργο’ να θεωρείς πως δίνεσαι και να μην σου δίνονται. Αλλά μετά πάλι σκέφτεσαι, δεν πειράζει, θα τα καταφέρεις και μόνος σου.
Και αυτή είναι η αλήθεια. Τα καταφέρνεις πάντα μόνος σου γιατί νομίζεις πως είναι πιο δύσκολο και έτσι ανεβαίνεις και γίνεσαι δέντρο ψηλό και μόνο’ στο βουνό, στη νύχτα.
Ξέρω τι σου λέω. Εγώ που τόσο σου μοιάζω….