Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Άηχες λέξεις




Πώς να σου μιλήσω γι’ αγάπη αφού με άλλο χέρι την κρατάς;

Τα μάτια μου σε χρώμα ξύλου καρυδιάς, βγάζουν ρετσίνι πόνου.

Πώς να καταλάβεις -τι σημασία έχει- το χάδι;

Δεν μπορώ να σου εξηγήσω γιατί οι λέξεις μου δεν έχουν ήχο.

Είναι κούφιες κραυγές πάνω στον τοίχο σου.

Η δροσιά του πρωινού φέρνει ένα κρύο, ένα ψυχρό μπλε.

Μα ούτε στα χρώματα ταιριάξαμε ποτέ.

Τα λουλούδια σου χωρίς μπουμπούκια, χωρίς ανάγκη ζωής ή θανάτου, στέκουν περήφανα στον κήπο σου.

Είναι πια αργά να πλησιάσω. Έφυγε η δροσιά. Καίει πια ο ήλιος.

Καίνε οι λέξεις σου, οι παρατηρήσεις σου.

Διάβασα πολύ και ξέρω τι σημαίνουν όλες, πόσο βαθειά φτάνουν στην πληγή.

Οι κραυγές από τις άηχες λέξεις σου μου δημιουργούν ένα κενό.

Κάθε μέρα ένας αγώνας χάνεται, άλλος κερδίζεται.

Απόψε νίκησες. Αύριο όμως θα ‘μαι πιο δυνατή, πιο σκληρή από τις λέξεις σου.   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου