Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Reflections





Ίσα ίσα που λυγίζω τα γόνατά μου.
Το ξεθωριασμένο καφέ μου παλτό
Βοηθά ώστε να κρατώ τα πόδια μου
Το ένα κοντά στο άλλο.
Σέρνω την καρέκλα λίγο πιο κοντά σου.
Θα μπορούσα να σου μιλήσω για το κρύο
Την συννεφιά, τη μιζέρια και τη θλίψη μου.
Δεν το κάνω...
Χαμογελώ σαν να σε χαιρετώ
Αλλά δεν σε θυμάμαι.
Μ’αρέσει που δεν το προσέχεις.
Έρχομαι λίγο πιο κοντά και βλεπώ
Τον αντικατροπτισμό μιας σκιάς.
                                   Αυτό που χρειάζεται για να σταθώ
Είναι να έχω τα πόδια μου το ένα
Κοντά στο άλλο.
Φαίνεσαι ή κενός ή γεμάτος από μένα.
Με ακολουθείς σε κάθε μου έκφραση.
Συντονίζεσαι με το χρόνο και δεν μου κρύβεις
Τίποτα.

Μια απότομή μου κίνηση
Σε κάνει κομμάτια΄ματώνω.
Και βλέπω χιλιάδες ‘εγώ’.
Όσες φορές και να με δώ
Από όποια μεριά, είμαι το ίδιο.
Με βλέπεις το ίδιο.
Σηκώνω τα μαλλιά μου,
Γυμνή αλήθεια το πρόσωπό μου.
Θα μπορούσα να σου μιλήσω για το κρύο
Την συννεφιά, τη μιζέρια και τη θλίψη μου...
Δεν το κάνω.
Είναι ολοφάνερο΄ ό,τι σου δίνω
Έρχεται σε μένα πίσω,χιλιάδες φορές.
Ο αντικατροπτισμός σου
Γεμάτος χιλιάδες ‘εγώ’...

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Πρωινή εικόνα


Ίχνη από σύννεφα
γραντζουνούν τον ουρανό
ενώ ο ήλιος καίει το χαμόγελο σου
πάνω από μια κούπα καφέ.
Ο αέρας μπλέκεται στο μάλλινο σκουφί σου
και τα παγωμένα χέρια σου ακουμπούν
το μάγουλό μου.
Φωτογραφία' μια στιγμή από στιγμές.
Ό,τι ήρθε, περνά αλλαγμένο.
Και ό,τι έρθει, έχει ήδη μορφή.