Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Μια ευτυχισμένη δασκάλα



 
Υπάρχει μια μαγεία στην δουλειά μου που δύσκολα εμφανίζεται μα όταν έρχεται πλημμυρίζω ολόκληρη από χαρά και ευγνωμοσύνη.
Τι είναι αυτισμός, νοητική στέρηση, σύνδρομο Down;  Όλα είναι εύκολο να εξηγηθούν θεωρητικά μα στην ουσία πίσω από ένα τίτλο συνδρόμου ή δυσλειτουργίας υπάρχει ένα παιδί.
Ένα παιδί που γελάει όπως και συ, που κλαίει όπως και εσύ… ονειρεύεται όπως και εσύ! Η αλήθεια είναι,  πως κανένας μας δεν έχει το ίδιο χαμόγελο με κάποιον άλλο, κανένας τα ίδια όνειρα. Μα η ικανότητα και το δικαίωμα είναι παντού και πάντοτε το ίδιο.
Όλος αυτός ο πρόλογος γιατί σήμερα ήταν μια μέρα μαγική στο σχολείο. Η μαγεία δεν κράτησε πάνω από δύο λεπτά αλλά μου έδωσε δύναμη για καιρό ακόμα. Τις μέρες που θα με πιάνει η αγωνία αν ό,τι  κάνω τα βοηθάει ή εάν έστω τους χάρισα μια στιγμή ξενοιασιάς την μέρα που πέρασε θα θυμάμαι την μέρα αυτή, τη σημερινή.
Σήμερα λοιπόν ένιωσα πως η αγάπη γυρίζει, δεν πάει πουθενά. Την δίνεις και έρχεται πίσω. Και μας έδωσε άπλετη αγάπη σήμερα ο Γ. Καθίσαμε όλοι μαζί να πούμε ένα τραγούδι που του αρέσει και τον είδα να λάμπει και να το τραγουδά μπροστά σε όλους, να μας χαρίζεται, να εκφράζεται… Και γω να νιώθω πως ανέβηκα ένα βουνό για να δω το πιο ωραίο ηλιοβασίλεμα!
Δεν θα εξηγήσω πόσο δύσκολο είναι για ένα παιδί με αυτισμό να τραγουδάει μελωδικά, να συνειδητοποιεί το σύνολο καθώς και την αρχή και το τέλος μιας δραστηριότητας. Δεν έχουν καμία σημασία όλα αυτά.
Σημασία έχει που ο Γ. εκφράστηκε όταν ένιωσε πως όντως εμείς οι δασκάλες του θέλουμε πρώτα απ όλα να τον καταλάβουμε, να τον νιώσουμε, να έρθουμε κοντά.
Το ίδιο ήθελε και αυτός… Μας το έδειξε με τον τρόπο του.
Σ’ευχαριστώ Γ., εσένα όπως και όλα τα παιδιά σαν εσένα που μου θυμίζουν πως η εκπαίδευση λειτουργεί με ένα και μόνο συστατικό, την αγάπη.
Και γω σ αγαπώ πολύ… Ειδικά όταν μου τραγουδάς: ‘’Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ….

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΛΗΣ/1



Σας γράφω πια από μια άλλη πόλη, με άλλους ανθρώπους, με άλλες εικόνες και ήχους.
Εδώ κάθε βήμα μου φορτώνεται από χιλιάδες ερεθίσματα.
 Είδα ένα παιδί απόψε έξω από το μετρό να φωνάζει κάποιον σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα, κρατώντας μια σακούλα με φαγητό. Ακούγονταν σε όλη την πλατεία του Κεραμεικού! Υπέθεσα πως χάθηκε και φώναζε την μαμά του. Γύρισα από αγωνία και περιέργεια να δω τι θα κάνει. Έκανε κύκλους στην πλατεία φωνάζοντας ενώ το βλέμμα μου είχε κολλήσει στην πλάτη του. Ξαφνικά, γυρνά και βλέπω το πρόσωπο του. Πίστευα πως θα τον δω να κλαίει γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή είχα μπει στην θέση του και ένιωθα μικρό κοριτσάκι, χαμένο που δεν βρίσκει το χέρι της μαμάς του.
Μα το μικρό αυτό αγόρι, κοιτάζοντας το πρόσωπό του, είδα κάτι άλλο… Είδα μια αυστηρότητα, μια σκληράδα χωρίς ίχνος αγωνίας. Μόνο θυμό γιατί αυτός που έψαχνε τον έβαλε στην διαδικασία να φωνάζει τόσο δυνατά!
Ήμουν έτοιμη να πάω να τον ρωτήσω αν θέλει βοήθεια. Μα έβλεπα όλους τους άλλους γύρω μου να ρίχνουν ένα βλέμμα, περισσότερο ως αντίδραση στην ένταση της φωνής και μετά να κοιτούν πάλι το δρόμο, το mp3 τους, το χάρτη, τα παπούτσια τους.
Συνέχισε να φωνάζει ένα όνομα και εγώ μαζί του περίμενα να ακούσω κάποιον από μακριά να του απαντά. Τελικά μια φωνή του απάντησε και μια κοπέλα γύρω στα 16 εμφανίστηκε.
Τότε το αυστηρό, μικρό, θυμωμένο αγόρι έγινε παιδί που βρήκε το χέρι που έψαχνε. Αρχίζει να τρέχει προς το μέρος της. Δεν χαμογέλασε από χαρά αλλά είδα την αγωνία στο βλέμμα του να την φτάσει, πριν την χάσει πάλι από τα μάτια του.
Πέρασαν από μπροστά μου… Τώρα περπατούσε ανάλαφρα και ήταν σαν κάτι να σιγοτραγουδούσε. Σήκωσε το βλέμμα του και με κοίταξε καθώς με προσπερνούσε.
Είμαι σίγουρη, δεν απομακρύνθηκε από την πλατεία, τριγυρνούσε και φώναζε εκεί γύρω για να μην χάσει το βλέμμα μου από την πλάτη του. Έστω, μέχρι να βρει το χέρι που έψαχνε…

Υ.Γ Σε αυτή την πόλη όσο λιγότερο παρατηρητικός είσαι, τόσο λιγότερο μελαγχολείς.

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

ARTy Dos - Μακριά σου ένα χρόνο

http://www.youtube.com/watch?v=nfjEhjZXIYs




Η δημιουργικότητα δίνει ζωή σε κάποιους ανθρώπους. Πάντα έχω μια ακαταμάχητη επιθυμία να ασχολούμαι με πολλά, να δοκιμάζομαι πολλά. Ισως και γι αυτό δεν είμαι καλλιτέχνης μα ορκίζομαι πως λατρεύω κάθε είδους τέχνη, κάθετι που αλλάζει τους παλμούς μου. Ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει λοιπόν την ζωή του στη μουσική, με αφήνει και μένα που και που να μπαίνω στον κόσμο του και να τον μαθαίνω περισσότερο...
Μακριά σου ένα χρόνο,λοιπόν, με απεριόριστο ενθουσιασμό, συναισθηματισμό και έλλειψη τεχνικής.
Είναι μαγεία να φτιάχνεις...να δίνεις και να φαίνεσαι μέσα από κάτι.
Θα αφιερώσω αυτο το δόσιμο μου στον Π. που με κάνει να με βλέπω μέσα από πολλά πρίσματα...