Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης






Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα. Αναρωτιέμαι όμως, είναι τιμή ή απλά μια σηματοδότηση  στις 365 ημέρες; Η ποίηση γιορτάζεται ή απλά είναι μια ευκαιρία να ξεθάψουμε όλοι κι από ένα ποίημα; 

Η ποίηση για μένα είναι λύτρωση και πόνος μαζί. Είναι παιχνίδι ανάμεσα στις λέξεις και τις λέξεις του μυαλού μου. Είναι φυλακισμένες εικόνες που ζητούν σωτηρία. . . Κι αλήθεια, αν θα 'θελες γρήγορα να με γνωρίσεις, θα 'ριχνες μια ματιά στα λόγια μου. Μα αν ήθελες ακόμη πιο γρήγορα να δεις τους φόβους και τις επιθυμίες μου, θα διάβαζες ένα ποίημά μου. 

Γιατί η ποίηση είναι ξεγύμνωμα, είναι απλόχερο δόσιμο του εαυτού σου. Μια προσφορά σε κάθε είδους αρπαχτικό. Όμως, η ποίηση είναι ένωση, μεγαλύτερη του έρωτος. Είναι συγχρονισμός ευχαρίστησης και επικοινωνίας πέρα από το χρόνο. Τα λόγια σου, μιλούν για πάντα. Τα λόγια σου συγχρονίζονται κάθε φορά με αυτόν που θέλει να σε κατανοήσει, που θέλει να ταυτιστεί. Για μια στιγμή, όσο κρατά ο στίχος είμαστε δυο ψυχές ενωμένες με λέξεις που καταλαβαίνουμε μόνο εμείς οι δυο.

Δεν έχω πρόβλημα με το ξεγύμνωμα΄ ίσως και να με ανακουφίζει από τα βαριά ρούχα της νοσταλγίας, της θλίψης, του εαυτού μου. Γιατί εγώ γι' αυτά μιλώ και για άλλα τόσα που με βρίσκουν στον ύπνο μου, αν δεν τα βάλω στο χαρτί. Είναι λύτρωση και βάσανο μαζί.

Είναι η ποίηση μια έννοια, μια στάση ζωής, μια αγάπη αξεπέραστη. Δεν είναι μέρα, δεν είναι εορτασμός. Είναι το θέλω σου να υπάρξεις, να υπάρξουν, να υπάρξουμε. Είναι το ΄΄εγώ΄΄ σου πιο εκτεθειμένο από ποτέ.

Μην την παίρνεται αψήφιστα και επιπόλαια. Δεν είναι στιχάκια σε χαρτί. Δεν είναι ωραία δοσμένα λογάκια. Είναι η κόλαση κάποιου που σας απλώνει το χέρι για τον παράδεισο. Είναι η ατέρμονη διαδικασία προς τον εαυτό μας. Ποίηση είσαι ο ίδιος εσύ. .



Ένα ποίημα για τους ποιητές. Ένα ποίημα προς σκέψη, πριν ονόμασουμε τους εαυτούς μας ποιητές.


Jaroslav Seifert ( Μετάφραση : Κάρολος Τσίζεκ)




Ψιθύρισμα διστακτικό στόματος φιλημένου




Ψιθύρισμα διστακτικό στόματος φιλημένου

              που χαμογελάει : ναι ,

καιρό έχω να το ακούσω .

              Εξάλλου δεν μου πάει .

Όμως θα μου άρεσε να έβρισκα ακόμα λέξεις

που να 'ναι ζυμωμένες

              με του ψωμιού την ψίχα

ή το άρωμα της φλαμουριάς .

Μούχλιασε όμως το ψωμί

              και πίκρισαν τα αρώματα .



Και γύρω μου νυχτοπατώντας έρπουν λέξεις,

με πνίγουν

                     όταν θέλω να τις αδράξω .

Να τις σκοτώσω δεν μπορώ

                     και με σκοτώνουν .

Και τα χτυπήματα απ’ τις κατάρες βροντολογούν στην πόρτα !

Αν τις ανάγκαζα να μου χορέψουν ,

θα παραμένανε βουβές .

                    Και κουτσαίνουνε κιόλας .



Κι όμως ξέρω καλά

ότι ο ποιητής πρέπει να λέει πάντα πιο πολλά

από όσα κρύβονται στον πάταγο των λέξεων .

Κι αυτό είναι ποίηση.



Αλλιώς δεν θα μπορούσε με το τσιγκέλι του στίχου

ένα μπουμπούκι ν’ αποσπάσει απ’ τις μελένιες του κλειδώσεις

και ν’ αναγκάσει το ρίγος

                   να διαπερνά την πλάτη σας
όταν ξεντύνει την αλήθεια .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου