Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Αντικατοπτρισμός









Στην άκρη της θάλασσας
μ’ εκατοντάδες φωτογραφίες: δίπλα σου.
Μικρό κορίτσι να μπλέκομαι
ανάμεσα στα ίσια καστανά μαλλιά σου.
Το χαμόγελό σου, φτερά ανοιγμένα ενός γλάρου.

Κορίτσι εσύ, ετών είκοσι τέσσερα
με κράτησες στα χέρια και είπες:
Μεγάλωσα.
Ήρθε ο πρώτος σπασμός της μήτρας
που με φύτεψε στην αγκαλιά σου.
Στον κήπο του σπιτιού μας
μ’ εκατοντάδες φωτογραφίες, πάλι.
Έφηβη πια, να μου λες πόσο σου μοιάζω
χτενίζοντας τα μαλλιά μου κάθε βράδυ.
Και σ’ έβλεπα να κρυφοκοιτάς με λύπη
στον καθρέφτη, τις πρώτες ρυτίδες.
Έτρεχες στον πατέρα, στη φωνή του,
σαν το λουλούδι διψασμένο για νερό.
Περίμενες λέξεις και αναμνήσεις
για το σήμερα.
Συνήθισες όμως να φωτίζεσαι
ολόκληρη
στου χρόνου την ξηρασία.

Γιατί τ ’αστέρια είναι για υποσχέσεις
και η μέρα για επαλήθευση.

Μεγάλωσες, μαμά.
Τώρα πια, τα ίσια καστανά μαλλιά μου
τα χτενίζω μόνη.
Ο καθρέφτης είναι μεγάλος —
εγώ να κάθομαι στην άκρη του.

Γιατί δεν έρχεσαι, σε ρωτώ.
Είναι οι γραμμές ριζωμένες στο βλέμμα,
είναι οι υποσχέσεις από καιρό ξεχασμένες,
μου λες.
Και πάνε χρόνια, χρόνια, χρόνια
που έχεις κόψει
τα όμορφα ίσια καστανά μαλλιά σου,
μαμά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου