Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Σημείο Συνάντησης

                                                                              
                                                                                      René Magritte, The Lovers, 1928
 


 

Σε θυμάμαι να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά
με βλέμμα, με καρτερία
και μια ικεσία αγάπης.

Σε θυμάμαι να μιλάς με τις λέξεις μου
να είσαι τ’ όνομά μου
και το μυστικό που κάποτε ψιθύρισα
στον κορμό του δέντρου.

Σε θυμάμαι το στόμα μου να πλημμυρίζεις με κρασί
και το κορμί μου να σου χαρίζω, από τη μέθη του Διονύσου.
Κι ευλαβικά φιλώ τον θεό αυτό
που κάποτε ζωγράφισες στο δέρμα σου.

Σε θυμάμαι˙ και γίνεται η θύμησή σου
το παρόν εδώ και χρόνια.

Και λέω:

Πάει καιρός που δεν σε γεύομαι
κι όμως ορκίζομαι για τη γεύση σου.
Περνούν ώρες, ημέρες, άνθρωποι
και σε θυμάμαι ακόμη.

Περίμενα να σε δω τη Δευτέρα
— ούτε ο ίσκιος σου δεν φάνηκε
κάτω από την πανσέληνο.

Εγινες καντήλι αναμμένο
− να φοβάμαι ν’ ανοίξω το παράθυρο μην σβήσει −
Γιατί αν σβήσει, θα πιστέψεις πως
σε ξέχασα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου