Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Το φευγιό



                                                                                            Monet, Claude-Oscar,  Rising Sun
 

Γέρνω στους αλμυρούς καμπυλωτούς σου ώμους
ψιθυρίζω τραγούδια ναυτικών
που στέκονται σε κατάρτια,
σε πίνακες ακριβού σαλονιού.
Έλα, να με βρεις…
Μπες στη βάρκα
που χορεύει απέναντι.
Ο ήλιος που δύει,
η ώρα εκείνη.
Έλα!
Τα χρώματα ξυπνούν, αναδεύονται.
Μύρισε κυπαρίσσι και άνθισαν λουλούδια
πάνω στον πληγωμένο βράχο.

Έλα. . .
Βουίζουν τ’ αυτιά μου απ’αέρα.
Τα μαλλιά μου πυξίδα.
Που φυσάει, που πάει;

Σ’ αντικρίζω ακόμη.
Άξαφνο το σάστισμα από την πολυθρόνα...





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου