Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Πορτρέτο






                                                                                                    Photo by: Brooke Shaden


Κοντά στη λίμνη Τριχωνίδα γεννήθηκα
κι γνώρισα όλων των πουλιών τα βλέμματα.
Εκεί, μια βάρκα άφησα με τ’ όνομά μου·
 νωρίς κουράστηκε απ’ τους κύκλους…

Τα πλατάνια ακόμα στις όχθες σφυρίζουν.
Τα ψάρια χορεύουν:
Να πως γεννιούνται τα κύματα!

Κορμί κοριτσιού από γλυκά νερά
ζηλεύοντας την απέραντη θάλασσα,
δίνεται στον έρωτα ενός ξενιτεμένου γλάρου.

Επανάσταση!

Γυναίκα πια περισσότερο στο σώμα παρά στην καρδιά
αναμειγνύω την έκσταση με την παρατήρηση.
Μόνο έτσι ταξιδεύει η φαντασία.
Μόνο έτσι τα σύννεφα παίρνουν μορφή ξεχασμένων ονείρων.
Πόσα πράγματα μπορείς να δεις
όταν έχεις ακούσει τον αέρα να έρχεται από βουνό και θάλασσα.
Χρόνια· χρόνια πάνε
κι έγιναν τα καστανά μαλλιά μου,
στάχυα σε χώμα γδαρμένο απ’ ανέμους.
Τα δάχτυλα μου, πυξίδα για εραστές
που πίστεψαν σε λόγια δανεικά από στίχους.

Και πέταξα σε πλάτες πολλών πουλιών
γιατί τον έρωτα δεν προσκύνησα.
Μόνο τους στίχους που έλεγα κάτω από μισό φεγγάρι.
Κι  όλο ψιθύριζα:
Αγάπη είναι ν’ αποφεύγεις τον έρωτα
γιατί τότε ζεις  την αφοσίωση.

Αγάπησα έναν γλάρο.
Εγώ, που δεν γνώριζα τ’ αλμυρίκια.

1 σχόλιο: