Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Η σημασία του Κυριακάτικου πρωινού







 
Η αγωνία της να μην βραχεί η άκρη του άσπρου φουστανιού, απασχολούσε πια περισσότερο το μυαλό της. Περπατούσε αργά, βουλιάζοντας τις πατούσες της στην άμμο. Ενώ ήθελε πολύ η φιγούρα της να μοιάζει σε γυναίκα μελαγχολική και μοναχική, η όλη εμμονή με το φουστάνι, χαλούσε την όλη ατμόσφαιρα.
Η γροθιά της σφιχτή. Είχε μαζέψει μέσα της όσο πιο πολύ ύφασμα μπορούσε. Το φουστάνι. Το άσπρο φουστάνι.
Περπάτησε για περίπου μισή ώρα και μετά σκέφτηκε πως ήταν η στιγμή να φύγει. Κανείς δεν την έβλεπε και είχε ήδη σκοτεινιάσει αρκετά.
Ζήλεψε κάτι φωνές κοριτσιών που έρχονταν από μακριά. Μάλλον έκαναν νυχτερινό μπάνιο και ενώ αυτή φοβάται και τον ίσκιο της στο νερό. Σκεφτόταν πως ποτέ δεν θα μπορούσε να ευχαριστηθεί ένα νυχτερινό μπάνιο και ν’ αντέξει να κολυμπήσει τόσο βαθειά που να μην βλέπει τον πυθμένα της θάλασσας.
Η Μυρτώ, η κοπέλα με το άσπρο φουστάνι, αγαπούσε τα ποιήματα αλλά φοβόταν τους ποιητές. Αγαπούσε τα ταξίδια μα φοβόταν τ’ αεροπλάνα. Οι στίχοι της θύμιζαν τον λυρισμό ενός απελπισμένου εραστή που ερωτεύονταν απλά για ν’ απελπίζεται και να γράφει.
Στο δρόμο για το σπίτι ένιωσε το χέρι της να μουδιάζει μα δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή ν’ αφήσει το φουστάνι. Καθώς περπατούσε της φάνηκε πως μύρισε το άρωμά του. Αναστέναξε και είπε:
‘’ Να γράψω κάτι γι αυτό, για την δύναμη της μνήμης, για την δύναμη της μνήμης να θυμάται κάτι άυλο που ξυπνά το σώμα μόνο με την σκέψη.
Στο σπίτι, δεν ξάπλωσε μέχρι να τακτοποιήσει τα βιβλία στο κομοδίνο της, να πλύνει τα πιάτα και να στρώσει το κρεβάτι πριν να χωθεί στο πάπλωμά της. Όλα σε τάξη· τουλάχιστον εξωτερικά.
Το πρωί, χτενίζοντας τα μαλλιά της σκέφτηκε πως ο ζεστός καφές την Κυριακή το πρωί είναι η ευτυχία και η ελπίδα της απελπισίας των ανθρώπων που κοιμήθηκαν μόνοι το Σάββατο.
Σάββατο βράδυ, το προηγούμενο βράδυ, τα σεντόνια κρύα, η μια μεριά του κρεβατιού άδεια, στίχοι ελπιδοφόροι και απελπισμένοι. Σάββατο βράδυ, όπως και κάθε βράδυ η Μυρτώ κλείνει τα μάτια και εύχεται. . .
Ν’ αφήσει το άσπρο φουστάνι, να μεθύσει σ’ ένα αεροπλάνο, ν αγαπήσει και να δει πως πετάει μακριά της ενώ χαμογελά ένας ποιητής, να βουτήξει στα βαθειά.
Η Μυρτώ εύχεται μα δεν πιστεύει αρκετά. Κλείνει τα μάτια και ονειρεύεται την ώρα του πρωινού Κυριακάτικου καφέ. Ξυπνά και το φλιτζάνι καίει τα χείλη της. Δεν είναι αυτό το πρώτο νεύμα στην ελευθερία;

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Πρωτοσέλιδο εφημερίδας





Η γάτα μου τις νύχτες
πλακώνει το στήθος μου
και νιαουρίζει σαν να θέλει να ζευγαρώσει
με τους εφιάλτες.

Έπειτα εαν η νύχτα είναι παγερή
-μέσα και έξω-
μου ζεσταίνει τα πόδια
γλείφοντας υπομονετικά όλα του τα κύτταρα.

Το πρωί με γαργαλά σκουπίζοντας τα δάκρυα
που δεν στέγνωσαν
από τις πρωινές αχτίδες του ήλιου.

Τα τζάμια θολά απ' την ανάσα της
μαρτυρούν την ζεστασιά που μου προσφέρει.

-Το πιο σημαντικό:
Δεν με αφήνει ποτέ ακάλυπτη, ποτέ έρμαιο του αέρα,
ποτέ δεν εκτείθομαι.

Η γάτα μου φωλιάζει πάντα
απ' την μεριά της καρδιάς.
Ξέρει το τραγούδι της απ'έξω.

Η γάτα μου,
ανεξάρτητη από την φύση της
αφού πείστηκα για την αγάπη της,
την αφοσίωσή της
ερωτεύτηκε έναν γάτο.


......


Νεαρή βρέθηκε παγωμένη στο κρεβάτι της,
σήμερα 29 Αυγούστου
ενώ μια γάτα νιαούριζε δίπλα στο χνωτισμένο της τζάμι.



Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Πορεία κυμάτων





                                                                                                        photo: by Kani Polat



Έρχομαι σε σένα·
προκαθορισμένη πορεία κυμάτων,
φύλλο παραδομένο στον αέρα.
Αδιάκοπα έρχομαι σε σένα
Χωρίς μανία και εκρήξεις.

Όταν τα σύννεφα κρύβουν το φεγγάρι
Φοβάμαι περισσότερο.
Μα έρχομαι.

Με μια προσευχή
Πιστεύω ξανά στην ιστορία των Μάγων
Και συνεχίζω να έρχομαι.
Τ’ αστέρια πάντα ξέρουν.

Η κίνηση γίνεται σύμμαχος
με την καρτερικότητα
-Κι αυτό είναι που σώζει την αγάπη-

Αέναη κίνηση κυμάτων
Για χάρη της ακτής.
Αέναη κίνηση έρωτος
Για χάρη σου.

Απόψε αφέθηκα στο νοτιά.
Έφτασα.
Δεν υπολόγισα τα βράχια.