Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Ο Kλόουν





Πως τρέμουν οι άνθρωποι
καθώς  τραβούν βίαια
ο ένας το χέρι μακριά απ’ του άλλου.

Οι σκιές από χαμόγελα φωτίζουν
τις πιο σκοτεινές μας στιγμές.

Μουσικές, ήχοι κλειδιών
σε πόρτες που τρίζουν για λίγο
κι έπειτα κλείνουν.

Ό,τι ακούμπησες έχει μείνει τώρα
βαλσαμωμένο
με τα μάτια ανοιχτά και λαμπερά
στην σημαντικότερη στιγμή της ύπαρξής του.

Μοιάζει η ζωή μου
ο πιο λυπημένος κλόουν
ξεγυμνωμένος απ’ τα φώτα και τα χρώματα.
Κι ένα παιδί στέκει τώρα απέναντί του και θυμάται πως
ένα βράδυ είχε μπορέσει να ψελλίσει:

΄΄. . . Η ευτυχία δεν ζωγραφίζεται
κι η δυστυχία δεν δανείζεται. . .΄΄


Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Stardust



Σκόνη αστεριών θόλωσαν τα μάτια σου, το πρωί που ξυπνήσαμε πλάι πλάι στο κρεβάτι του σύμπαντος.
Αιωρούμαστε και ξεφεύγουμε από πεφταστέρια και ευχές.
Τώρα γίνεσαι και συ η ευχή μιας καρδιάς που χτυπά στο ρυθμό του σύμπαντος, εναρμονίζεται με το χάος και βουτάει στο άπειρο.
Η ζωγραφιά στο χέρι μου, είναι η πυξίδα.
Κοίτα πως αιωρούμαστε αγαπημένοι στο πουθενά. Μην περιμένεις να έρθει κάτι.Ο ήχος του αέρα και η φωτιά του ήλιου φτιάχνουν το ωραιότερο τραγούδι για μας.
Υπάρχεις σημαίνει σε νιώθω. Αφέσου και πέσε, δεν υπάρχει τέλος.
Ο μεγαλύτερος φόβος, η μεγαλύτερη δυστυχία είναι να μην νιώσεις ποτέ αυτή την αιώρηση. Αυτό το κούνημα της ζωής από αέρα και ανθρώπους.
Οι ώρες δεν είναι χρόνος. Έχουμε άπειρο χρόνο, μην τρομάζεις. Η βαρύτητα είναι με το μέρος μας.
Εδώ στο κρεβάτι του σύμπαντος κοιτάζω τα μάτια σου.
Ξυπνάμε μαζί ενώ οι στιγμές μας καταπίνουν, μας σχηματίζουν.
Καλημέρα σου λέω και σβήνουν τ' άστρα για να φωτίσει ο ήλιος.
- Να καούμε!
Δεν υπάρχει τέλος εδώ στην άκρη του σύμπαντος.