Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Ο Kλόουν





Πως τρέμουν οι άνθρωποι
καθώς  τραβούν βίαια
ο ένας το χέρι μακριά απ’ του άλλου.

Οι σκιές από χαμόγελα φωτίζουν
τις πιο σκοτεινές μας στιγμές.

Μουσικές, ήχοι κλειδιών
σε πόρτες που τρίζουν για λίγο
κι έπειτα κλείνουν.

Ό,τι ακούμπησες έχει μείνει τώρα
βαλσαμωμένο
με τα μάτια ανοιχτά και λαμπερά
στην σημαντικότερη στιγμή της ύπαρξής του.

Μοιάζει η ζωή μου
ο πιο λυπημένος κλόουν
ξεγυμνωμένος απ’ τα φώτα και τα χρώματα.
Κι ένα παιδί στέκει τώρα απέναντί του και θυμάται πως
ένα βράδυ είχε μπορέσει να ψελλίσει:

΄΄. . . Η ευτυχία δεν ζωγραφίζεται
κι η δυστυχία δεν δανείζεται. . .΄΄


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου