Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Στραγγαλίζω τις λέξεις μου να γίνουν εικόνες σου


Και ενώ σε κοιτάω στα μάτια,
κάθε τόσο αναζητώ τα χέρια σου
που 'ναι γεμάτα πληγές απ' ότι άγγιξες μ'αγάπη.

Ύστερα το λακκάκι στην άκρη του λαιμού σου,
χαϊδεύω που και που με το χέρι μου
για να στεγνώσω τα δάκρυα που ξαποσταίνουν εκεί.

Τα μάτια σου, μου μαθαίνουν τον κόσμο
που εσύ ξέρεις καλύτερα
γι' αυτό και συχνά τα κρατάς κλειστά.

Κορίτσι και όχι γυναίκα,
σαν πρώτη φορά κοκκινίζουν τα χείλη μου,
στέκομαι μπροστά σ' αυτό το σώμα.

-Πώς ανοίγει αυτή η πόρτα;

Να ξεγελάσω το χρόνο δεν μπορώ
μα αν μ'ακουμπήσεις,
κρύβω στα χέρια μου βότανα μαγικά.

Να δούμε πως όταν ενώνονται οι πληγές,
το τρεχούμενο αίμα θα φτιάξει ένα αστέρι
για Μας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου