Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Εις άτοπον απαγωγή



Μ' αρέσουν οι άνθρωποι που τα βράδια πλαγιάζουν
μ'ένα βιβλίο ή μια σκέψη.

Μ'αρέσουν οι άνθρωποι που ανασαίνουν βαθειά
κάτω απ' τον ίσκιο ένος δέντρου ή με το μελτέμι της θάλασσας.

Μ'αρέσουν οι άνθρωποι που οι μελωδίες
είναι αναμνήσεις και οι στίχοι
ανείπωτα λόγια για ένα ηλιοβασίλεμα.

Μ'αρέσουν οι άνθρωποι που βλέπουν
όλα τα πρωινά ίδια μ'αυτό που ονειρεύτηκαν
πριν κοιμηθούν.

Μ'αρέσουν οι άνθρωποι που είτε με ήλιο είτε με φεγγάρι,
είτε με άπνοια ή καταιγίδα
θα ερωτεύονταν τον ίδιο άνθρωπο.

Μ'αρέσουν οι άνθρωποι που μοιράστηκαν
ένα στίχο απ' αυτούς εδώ.

Άρα οι άνθρωποι αυτοί, υπάρχουν.-

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015

Τέλος εποχής





Η παραδοχή ήρθε μέρα. Τα μάτια κλειστά, χωρίς όνειρα τα βράδια, σταμάτησαν το κάλεσμά σου και ο χρόνος πάγωνε με φεγγάρι.

Τις μεγαλύτερες αλήθειες, τις είδα μέρα. Ν’αγαπάς ξανά και ξανά το ηλιοβασίλεμα σε μια αγκαλιά οικεία. Τόσο οικεία που η αγάπη μου για σένα έγινε σύννεφο σε σχήματα ακατάστατα χωρίς συγκεκριμένη μορφή. Τα μάτια σου κοιτούσαν ουρανό και γω σου έστελνα λίγο απ’ το πορτοκαλί μου. Απραξία εδώ. Κλειστά παράθυρα. Ακινησία.

Το πρωί που ξύπνησα με την σιγουριά πως έχεις φύγει, πάτησα στα πόδια μου και έκανα όλα τα βήματα αργά και σίγουρα. Κατέβηκα στην θάλασσα, όχι για να θαυμάσω τα κύματα, αλλά για να μου χαιδέψει το νερό λίγο τα πόδια. Εκεί που σκάει το κύμα είναι η ομορφιά· στο πήγαινε-έλα των κυμάτων, στην ταραχή των χαλικιών.

Ξημερώνει πια κάθε μέρα με τον ίδιο σκοπό για ζωή. Με χαμόγελα και δάκρυα μεγάλωσε ο κόσμος. Ο έρωτας υπήρξε η μικρή τολμηρή ιστορίων όλων αυτών που παραμένουν παιδιά. Τσακίζω και υπογραμμίζω ακόμα τους στίχους που θα σου λεγα. Σιγοτραγουδώ για μιαν αγάπη παραμύθι.

Αυτό είπα. Παραμύθι, αδύνατο να μην πιστέψεις σαν στο ψιθυρίζει πρίγκηπας. Μα η παραδοχή ήρθε μέρα. Τα είδα όλα ξύπνια, με μάτια ορθάνοιχτα.

Μικρέ μου πρίγκηπα, είναι ο χρόνος που χάρισες στο τριαντάφυλλο που το κάνει σημαντικό.

Στα όνειρα δεν επιτρέπεσαι. Ούτε στους εφιάλτες. Είναι δημιουργήματα του μυαλού. Σου χω χαρίσει όμως μια θέση στην καρδιά, μια μεριά της που ματώνει ακόμη.

Κι όταν κλείσει μια πληγή, θα μείνει ένα σημάδι. Με το σημάδι αυτό θα ξεχωρίζω στο πλήθος, θα με ξεχωρίζεις απ' το πλήθος. Ποιος είπε πως τα παραμύθια έχουν αίσιο τέλος;

Η βόλτα στη θάλασσα μου έκανε καλό. Είδα την ένωση τ’ ουρανού με τη θάλασσα, το χάσιμο του ορίζοντα, το άπειρο να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μου και να ζωγραφίζεται στο χέρι μου.


Τι ευχή να σου στείλω με τον αέρα και τα σύννεφα;
     Ν’ακούς την αγάπη απ’ το δικό σου πλανήτη με το δικό σου τριαντάφυλλο. Να εξημερώσεις τους φόβους και να πιστέψεις στα θαύματα. Και όλα αυτά να τα δεις μέρα, με φως και μάτια ανοιχτά.

Βήματα αργά και σίγουρα κάνω τώρα προς το σπίτι. Το βράδυ δεν υπάρχει, παγώνει ο χρόνος με φεγγάρι. Οι μέρες κυλούν με τις πιο ομιλητικές σιωπές ενώ το φθινόπωρο πλησιάζει. . .