Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Σαν τις πληγές όλου του κόσμου


Καιρό τώρα ήθελα να γράψω για το κορίτσι που μένει απέναντί μου. Μετακόμισε ακριβώς απέναντι αλλά εγώ μπορώ να την βλέπω μόνο από το παράθυρο του μπαλκονιού της. Δεν έχω χρόνο και ούτε βρίσκομαι συχνά στο σπίτι για να μπορώ να την παρατηρώ αλλά όταν το κάνω, δείχνω μεγάλη προσήλωση.

Το πρωί σηκώνεται μες στις πιτζάμες της και μοιάζει να νιώθει πως την τράβηξες από την μεγαλύτερη ασφάλεια της, το κρεβάτι της. Βαριά και με το κεφάλι κάτω, σπάνια θα πάρει πρωινό μα όταν δω πως βάφει τα μάτια της, σημαίνει  πως είναι ένα πρωινό με πίστη. Και μιλάω γιαυτή την πίστη που κοιτάς τον καθρέφτη και λες: ‘’Θα τα καταφέρω και σήμερα.’’

Ένα σωρό βιβλία σε ράφια, βιβλιοθήκη, τραπεζάκια και στην τσάντα της. Μα οι στίχοι αγνοήθηκαν και οι ιστορίες για κάποιο λόγο, φοβούνται να της μιλήσουν.

Τα μαλλιά της, τα μάτια της, το σώμα της όλο αναβλύζουν ένα άρωμα θάλασσας από τα καλοκαίρια εκείνα κάτω από τον ήλιο, με μια ηρεμία και μια παραδοχή πως μπορεί και να μας  αγαπάμε.

Κάποιες μέρες ο καφές μου αχνίζει, το παράθυρο μου θολώνει απ’ την ανάσα μου και θέλω να της φωνάξω πόσο λατρεύω τα κυκλάμινα που έχει στο μπαλκόνι της. Ξεχάστηκε και δεν κατάλαβε πως η φροντίδα που κάποτε έδειξε καρποφόρησε. Για κάποιες μέρες αφού φύτεψε τους σπόρους, έβγαινε κάθε μέρα στο μπαλκόνι της να δει αν βγήκε το πρώτο κλωναράκι.  Το έκανε μέρες με τόσο ζήλο και επιμονή. Μετά κουράστηκε. Και τώρα δεν βλέπει πια πως τα κατακόκκινα κυκλάμινά της ζεσταίνουν το μπαλκόνι της μα και το παράθυρό  μου. Αγνοεί μια ομορφιά που αυτή φύτεψε μα δεν άντεξε να αντικρίσει.

Σα μετέωρο στάχυ, σε χωράφι που το καίει ο ήλιος, ταράζεται απ’ το καυτό καλοκαιρινό αεράκι. Κορίτσι μελαγχολικό με το πιο μεγάλο χαμόγελο αντικρίζει τον ήλιο μα δεν ξέρει πως αυτό είναι δύναμη.

Είναι μέρες που την βλέπω μέσα στα φορέματά της και τα ψηλά της τακούνια να γλυκαίνει των ανδρών τα βλέμματα μοιάζοντας σε μια γυναίκα που αγαπήθηκε πολύ. Και φωτίζουν ταστέρια πιο πολύ και το φεγγάρι δεν χρειάζεται να είναι γεμάτο για να φιληθούν με την αίσθηση του πάντα οι ερωτευμένοι.

Μέρες, μήνες σε κοιτάζω κοριτσάκι, και προσπαθώ να δω που κρύβεις την πληγή αυτή που σε κάνει να κλείνεις την κουρτίνα και να σε χάνω. Μέρες, μήνες θα επιμένω να δω ποια πληγή νομίζεις ότι είναι μεγαλύτερη απ’ την δική μου ή απ΄ την πληγή του κόσμου όλου.

Δεν υπάρχει τρόπος να σε πείσω για την παρέα σου, την ζεστασιά και την αγάπη που δείχνεις. Για την αγάπη που πήρες και αμφέβαλλες. Για τις στιγμές που ήρθαν και προσπέρασες. Δεν υπάρχει τρόπος όσο κοιτάζεις τον καθρέφτη και βλέπεις το ίδιο άνθρωπο. Καμιά αγκαλιά δεν είναι σαν εκείνη που δεν ήρθε. Καμιά αγκαλιά δεν είναι σαν αυτή που πραγματικά σε κράτησε.

Κοριτσάκι, ώρα τώρα μιλάμε για σένα και συ συνεχίζεις να σαγνοείς. Χρόνια τώρα μεγαλώνεις και συ κοιτάς το χτύπημα από τότε που έπεσες με το ποδήλατο.

Αλλά εγώ, όταν θα με ρωτάνε πως με φαντάζομαι όταν μεγαλώσω, θα απαντάω σαν εκείνο το κορίτσι που μένει απέναντί μου αλλά με ανοιχτές κουρτίνες και περήφανη για τα σημάδια της. Όχι για να γίνω καλύτερη αλλά για να γίνω εσύ  όπως σε βλέπεις τα βράδια στα όνειρά σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου