Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Νύχτες πρόβας




Δυο τρία πεταμένα βιβλία στο γραφείο, τα σεντόνια ανακατεμένα από ανήσυχο ύπνο, τα πιάτα πλυμένα, τα παντζούρια κλειστά.
Με καλωσόρισα και άφησα τις βαλίτσες να πέσουν απ' τα χέρια μου.. Έτρεξα να ανοίξω τα παντζούρια, είχε ήδη νυχτώσει μα το αεράκι ήταν καταπραϋντικό. Ένα μπανάκι θα με χαλαρώσει, είπα και έτρεξα στη ντουζιέρα. Ο θόρυβος του νερού που τρέχει, η κουρτίνα της μπαλκονόπορτας που χτύπαγε πάνω στο αλουμίνιο πρόσφεραν τόση φασαρία όση χρειαζόμουν για να ξεγελαστώ ότι φχαριστιέμαι τη βουβαμάρα των τοίχων.
Το δέρμα μου μυρίζει αφρόλουτρο και το απολαμβάνω. Δεν έχω την αντοχή να αδειάσω βαλίτσες και έτσι ανοίγω την τηλεόραση (έτσι κάτι να ακούγεται), ξαπλώνω στη μεριά μου και ξαφνικά από συνήθεια ή αυτοκαταστροφή πιάνω και μυρίζω το μαξιλάρι σου. Σαν να σταματά ο χρόνος -μόνο η μπουνιά που χτυπά το στομάχι προχωρά όλο και πιο μέσα ανελέητα - και ξεσπούν τα μάτια μου σε ποτάμια από δάκρυα. . . 
Θα έλεγα, πως αν ήσουν εδώ θα απορούσες που κλαίω με την μνήμη της όσφρησης. Μα δεν είσαι, και αυτό είναι το πιο σωστό. Γιατί είναι κάτι στιγμές, ολοδικές μας, ανούσιες και αφελείς για τους άλλους. Είναι στιγμές μοναδικές γιατί είναι μόνο(δικές) μας.
Ο ύπνος δεν άργησε να με πάρει. Ο ασταμάτητος πόνος και το μούδιασμα των χεριών (κυρίως του μυαλού) παρέλυσε τις αισθήσεις και βυθίστηκα σ'εναν ύπνο βαθύ με καμία προσδοκία για όνειρα. Το υποσυνείδητο δούλεψε σκληρά όλο το βράδυ και έτσι δεν θυμόμουν τίποτα απ' ότι ονειρεύτηκα.
Το επόμενο πρωί, τα βιβλία μπήκαν στη θέση τους, καθώς και τα ρούχα μου. Η καρδιά μου παρέμενε μισή μαζί μου, μισή μαζί σου. Γενικά κάποια πράγματα έμειναν εδώ και κάποια εκεί. Ένα μεταίχμιο μεταξύ του τώρα και της προσδοκίας προσδιόριζε τις μέρες που ακολούθησαν από εκείνο το βράδυ και μετά. 
Όταν όλα αλλάζουν, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια, ένα ασήμαντο σημείο της ιστορίας που σε κρατά δεμένο με αυτό που είχες και αυτό που θες να κρατήσεις, ακόμη κι αν η ιστορία αλλάζει μορφή.
Αυτή η περιγραφή, αυτό το μικρό απόσπασμα, είναι μια μόνο σελίδα μιας ιστορίας που ξέρουμε την αρχή της, το παρόν της και προσδοκώ το μέλλον της σε οποιαδήποτε μορφή της. . .

To be continued. . .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου