Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Metamorphosis 2 - Philip Glass


                                                                                                       Joan Miró, 1936


Με την Μυρτώ δεν συναντιόμασταν συχνά. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα αντιπάθειας ή αμηχανίας που αποφεύγαμε η μια την άλλη. Λίγα πράγματα ξέρω γι αυτή - και αυτό ήταν μάλλον πάντα το παράπονό της-. Δεν ρωτούσα, αν και αυτή όλο κρυφοκοιτούσε απ' το παράθυρο σαν να έλεγε: ''είμαι εδώ, θες να τα πούμε;''
Μα εγώ έκανα πως δεν την έβλεπα. Για να είμαι ειλικρινής, η Μυρτώ μου φαινόταν ένα βαρετό κορίτσι. Σαν κάτι ομιχλώδες να είχε συνεχώς πάνω της, κάτι φοβισμένο. Σαν το παιδάκι στο τελευταίο θρανίο που δεν σηκώνει ποτέ το χέρι του, φοβάται ν’ ακούσει το όνομά του, μα όταν το βλέμμα του πέσει πάνω στη δασκάλα, νιώθει ασφάλεια, νιώθει την ζεστασιά την πρωτόγνωρης αγκαλιάς.
Και δεν την αγκάλιασα ποτέ όσο χρειαζόταν γιατί δεν την πρόσεξα ποτέ όσο ήθελε.
Αλλά πάντα εκεί∙ ήθελα, δεν ήθελα. Την τύχαινα στο μπαλκόνι να χαζεύει τον ουρανό ή όταν έτρεχα πανικόβλητη για την δουλειά και έπεφτα πάνω της. Κάθε φορά που έλεγα πως χάθηκε εμφανίζονταν όλο και πιο συχνά, όλο και πιο αισθητά.
Έτσι έγινε ένα παιχνίδι που κράτησε χρόνια. Η Μυρτώ να με ψάχνει και γω να την αποφεύγω.
Μια μέρα βρήκα κάτω από την πόρτα του σπιτιού μου ένα σημείωμα. Έσκυψα να το πάρω.
΄΄Εκεί που ο χρόνος σου θα είναι αβίαστα δοσμένος, εκεί θα σε περιμένω. Εκεί που η καρδιά σου θα έχει ταξιδέψει με το ποτάμι, με τον ρυθμό της ροής.  Όταν θα πεις αφήνομαι, μην πας πουθενά. Θα είσαι ήδη εκεί.΄΄

Δεν την ξαναείδα ποτέ.

Μόνο κάτι μελαγχολικά απογεύματα πάω στο παράθυρο και ψιθυρίζω: ΄΄θες να τα πούμε;΄΄
 Μα δεν έρχεται γιατί η Μυρτώ μεγάλωσε πια. Δεν μ' αποφεύγει, δεν με αποζητά, δεν φοβάται.
Η Μυρτώ με μεγάλωσε και βρεθήκαμε στο εκεί συντονισμένες αγαπώντας το μωβ, τα μελαγχολικά απογεύματα, τη σιωπή της ησυχίας. . .
Βρεθήκαμε εκεί που ένα παιδί χρειαζόταν μια αλλά και όλες τις αγκαλιές του κόσμου.
Δεν βρήκε ούτε τη μια ούτε όλες τις υπόλοιπες. Αλλά έφτιαξε μια μεγάλη γι αυτή και έτσι αγκάλιασε όλον τον κόσμο της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου