Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης




Φαντάζομαι πως αυτές οι μέρες, οι παγκόσμιες, στοχεύουν στην επαγρύπνηση, στην ενημέρωση, στην υπενθύμιση.
Παρόλα αυτά, η ποίηση νομίζω, δεν χρειάζεται συγκεκριμένη μέρα εορτασμού ή αναφοράς.
Η ποίηση, για μένα, είναι στάση ζωής. Πως παρατηρείς τα πράγματα, τι ταράζει τις αισθήσεις σου, πως θες να γίνουν λέξεις κάποιες εικόνες που σε πνίγουν με την ομορφιά τους. 

Σε μένα η ποίηση ήρθε ή μου την πρόσφεραν, δεν ξέρω.

Μαθήτρια λυκείου με μια τάση πάντα προς τα φιλολογικά μαθήματα, είναι η αλήθεια. Η καθηγήτρια μας τότε, η κ. Χρυσούλα Σπυρέλη, μπαίνει στην τάξη κρατώντας στα χέρια της ένα κασετόφωνο. Μας λέει, πάρτε το αγαπημένο σας στυλό, ένα καθαρό άσπρο χαρτί και γράψτε κάτι. Μια μουσική να παίζει από πίσω και η πιο απελευθερωτική στιγμή σε όλη τη διάρκεια των μαθητικών μου χρόνων. 

Έγραψα κάτι, ούτε που θυμάμαι τι... Αλλά ένιωσα πως αν υπάρχει λυτρωμός, αν υπάρχει φως και ομορφιά, λύπη και έκσταση το παιχνίδι των λέξεων ήταν εκεί. Η δύναμη της λέξης, της τελείας ή της άνω τελείας σαν μια μικρή ανάσα στη σκέψη. Η λέξη, η ίδια η λέξη και η δύναμή της. Η απουσία εικόνας αλλά η αίσθηση πως κάποιος ένιωσε ότι κι εσύ για μια στιγμή, η ταύτιση με ένα στίχο.

Ποίηση.

Η απόδοση ή η δημιουργία μιας φανταστικής εικόνας. Το συναίσθημα που αποδίδεται με λέξεις. Λέξεις απλές που αν τις διαλέξεις σωστά και με κόπο, αν τις βάλεις στη σωστή σειρά και τους δώσεις ένα ρυθμό, ποιείς. . δημιουργείς και κάποιος κοιμάται με το στίχο σου για ένα λεπτό ή για μια ζωή.

Δεν έχω αγαπημένο ποίημα, γιατί θα ήταν σαν να λέω πως έχω αγαπημένη εικόνα, συναίσθημα, σκέψη... Υπήρξαν πολλοί στίχοι ή ολόκληρα ποιήματα που με απελευθέρωσαν με την σκέψη πως κάποιος το έγραψε τόσο καλά που είναι σαν να το ζήσαμε μαζί, σαν να το νιώσαμε μαζί.

Αν η ποίηση σε βρει, έχεις κεραίες ανοιχτές, βλέπεις περισσότερα χρώματα, μυρίζεις πιο έντονα, κλαις πιο εύκολα, ταξιδεύεις με κύματα απ' τη στεριά, φωτίζεις τα μάτια σου με αστέρια. Λυρισμός και σκληρή απόδοση των πιο βίαιων συναισθημάτων. Η ποίηση δεν γράφεται εύκολα μα ούτε εύκολα σε καταδέχεται. Χρειάζεται να αφεθείς για να την νιώσεις και όχι για να την καταλάβεις. Παίρνεις τις λέξεις κάποιου και τις κάνεις δικές σου. 

Δεν ήταν ποτέ στόχος η απόλυτη κατανόηση του ποιητή. Γράφει για αυτόν, γράφει μέσα από αυτόν και εύχεται να συναντηθείτε . . . μπορεί και όχι.

Μα πάνω απ' όλα η ποίηση είναι θέμα προσωπικό.



ΕΠΙΛΟΓΟΣ:

Σκεπάστηκα με πέπλα εφτά, μόνον εφτά
εφτά φορές για να με κυνηγήσεις
εφτά φορές, εφτά φορές να μου τα βγάλεις
εφτά φορές, εφτά φορές να με ξεντύσεις.

Μύρωσα το κορμί μου με αρώματα εφτά
εφτά φορές, εφτά φορές να με μυρίσεις.
Σου είπα ψέματα εφτά, μόνον εφτά
εφτά φορές για να με αφανίσεις.


(Ιβάν Γκόλ - Μαλαισιακά Τραγούδια)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου