Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

No distance left to run




Μπες ξανά στο παιχνίδι. Με τσακισμένα κόκαλα, με ψυχή στα πόδια. Ξεκίνα απ' την αρχή αυτό το πάρε-δώσε των φιλιών, τυλίξου με χέρια που σου δίνονται, πες πάμε ξανά ακόμα κι αν σφίγγεις τα δόντια.

Η ευτυχία θα ήταν πολύπλοκη αν δεν γνώριζες την δυστυχία. Μα το πιο ύπουλο παιχνίδι το παίζει η βολή, η ασφάλεια.

-Καλά είμαι εδώ, λες και περνά από μπροστά σου η κατάρα του ηλιοβασιλέματος και η αλμύρα ενός κορμιού που δεν ξάπλωσε δίπλα σου. Σέρνεσαι σε διπλό κρεβάτι και βουλιάζει η μια πλευρά του στρώματος. Δυο - τρια μαξιλάρια για μονά όνειρα.

Και τις Κυριακές;
Έφτιαξες καφέ για έναν κι άχνισε ένα χαμόγελο πάνω απ' το φλιτζάνι. Να βάλεις μουσική να με σκεφτείς, να σε σκεφτώ...
'' Cause I know the dreams that you keep is wearing me''

Κι ύστερα να γελάσεις με φίλους, να πιεις, να νιώσεις την ελευθερία και να πεις κουράστηκα.

Όλα ζωή και θάνατος είναι. Όλα αρχή και τέλος είναι.
Το πάγωμα στα χέρια, στα πόδια, στα μάτια είναι αυτό που ζεις μεταξύ ζωής και θανάτου. Είναι ο φόβος του να ζήσεις και η ευχαρίστηση πως μια μέρα θα πεθάνεις.

Αν μιλούσα στον Μπουκόβσκι τον φαντάζομαι μέσα σε καπνούς από τσιγάρο και μπουκάλια να φωνάζει:
''Θα πεθάνεις διάολε! Φρόντισε μόνο να είναι από καύλα, έρωτα ή μεθύσι!''


Ρίξε τα ζάρια στο τραπέζι. Μην σκεφτείς τι θα φέρεις. Κοίτα τους αριθμούς. Αυτά ήρθαν. Δεν κερδίζεις, δεν χάνεις. Μπορείς όμως να συνεχίσεις να κινείσαι μπροστά.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου